"Politiek in Vlaanderen is een soap waarvan ik moet afkicken"

29 januari 2018
Johan Terryn heeft al direct iets te bekennen. De Vlaamse politiek is, volgens hem, een soapreeks geworden die hij schaamteloos verslindt. Een soapserie die Thuis en Familie voorbij steekt in ongeloofwaardige echtheid. Want de realiteit is vaak sterker dan fictie. Lees en luister naar zijn column:

Beste luisteraar, ik pleit schuldig. Elke dag verslind ik als een hongerig roofdier, als een wolf in Meerhout, de nieuwsberichten over krampachtige kiescampagnes en populariteitspolls in onze politiek. Zeker in de stad waar ik woon, levert dat met de komende gemeenteraadsverkiezingen een aardige soap op.

En ik mag dan geen Thuis- of Familie-kijker zijn, ik realiseer me vandaag op dit middaguur eens te meer: ik ben verslaafd aan deze dagelijkse portie politieke soap in kranten en op mediasites. Meer nog: ik begin zo stilaan het idee te krijgen dat men in dit land de bestuurlijke niveaus bewust zo complex heeft gemaakt, met de bedoeling de arena en de cast van mijn favoriete soap zo groot mogelijk te maken .

Wat er mij wellicht zo in aantrekt, zijn de plotwendingen die, hoe ongeloofwaardig ook, allemaal écht zijn. En daardoor ook meteen goed geacteerd. Wie verzint het ook allemaal?

Vlaams-nationale ministers die razend populair zijn in Wallonië, een verkiezingslijst die SAMEN heet en zo goed als meteen uiteen valt, een partijafdeling waar men van lijsttrekker verandert zoals van onderbroek omdat men er niét uitkomt of iemand nu op de laatste of op de voorlaatste plaats van de verkiezingslijst hoort te staan. Een gemiddelde Thuis-scenarist durft het zo gek niet bedenken.

Elke week is er wel een mid-seizoensfinale. Een cliffhanger, gemaakt om ons de volgende dag weer verder te doen klikken op alle nieuwssites. Erwten voor Ardeense zwijnen.

Nu ik eindelijk door heb dat de media, in haar onuitputtelijke dienstbaarheid, zo goed en zo veel mogelijk in mijn dagelijkse portie politieke soap willen voorzien, nu besef ik dat de verantwoordelijkheid geheel bij mij ligt. Ik zoek mijn verslaving te bevredigen. Als scenaristen van een TV-soap kwijten politici en journalisten zich van hun taak. Het is één groot complot om mij -en misschien ook u- te vermaken.

Ik pleit schuldig. Ik ga mijn best doen om het niet meer te volgen. Ik ga afkicken. De kouwe kalkoenmethode. In de hoop dat politici zich dan weer écht met hun taak kunnen bezig houden. De noden van de toekomst aanpakken. Een samenleving vormen waarin er samen geleefd wordt. Zoveel werk dat blijft liggen, alleen maar om mij te vermaken. Sorry daarvoor, beste luisteraar, ik ga nu meteen een broodje koude kalkoen eten.

Meer info over Johans werk vind je hier