"Jullie zullen mijn haat niet krijgen"

23 november 2015
Het zijn de woorden van Antoine Leiris, de Franse journalist die zijn vrouw verloor door de bloedige aanslagen in Parijs. Hij schreef een openbare brief op Facebook aan de terroristen.

 

 

 

 

"Humor, zoals op Twitter gisteren, is een wapen waarover dit soort terroristen niet beschikt. Een ander soort van verzet, en nog veel indrukwekkender, stond op de Facebookpagina van de Franse journalist Antoine Leiris. Van die tekst was ik echt niet goed.", Flip Feyten heeft het in het middagjournaal in Nieuwe Feiten over de brief.

Hij vertelt het oorspronkelijk Franse verhaal van Leiris in het Nederlands:

Vrijdagavond hebben jullie het leven gestolen van een bijzonder iemand. De liefde van mijn leven, de moeder van mijn zoon. Maar mijn haat krijgen jullie niet. Ik ben niet wie jullie zijn. Jullie zijn dode zielen. Als die God waarvoor jullie blind doden ons naar zijn beeld en gelijkenis heeft geschapen, is elke kogel in het lichaam van mijn vrouw een wonde in zijn hart. Daarom ga ik jullie niet het cadeau van mijn haat gunnen. Dat wilden jullie wel uitlokken, maar haat met woede beantwoorden, dat is toegeven aan dezelfde onwetendheid wat jullie maakt tot wat jullie zijn. Jullie willen dat ik bang ben, dat ik mijn medeburgers met een wantrouwig oog bekijk. Dat ik mijn vrijheid opgeef in ruil voor veiligheid. Jullie verliezen. The same player shoots again.

 

Ik heb haar vanmorgen gezien, na dagen en nachten wachten. Ze was nog net zo mooi als ze was, toen ze vrijdagavond vertrokken is. Zo mooi, als toen ik er over mijn oren verliefd op werd, 12 jaar geleden. Natuurlijk ben ik kapot van verdriet. Die kleine overwinning gun ik jullie wel. Maar die zal van korte duur zijn. Want ik weet dat ze elke dag bij ons zal zijn en dat we elkaar zullen terug zien in dat paradijs van vrije zielen, waar jullie nooit toegang toe zullen krijgen.

 

We zijn met twee, mijn zoon en ik. Maar we zijn sterker dan alle legers van de wereld. Ik heb trouwens geen tijd meer voor jullie. Ik moet naar Melvil, die wakker wordt van zijn siësta. Hij is amper 17 maanden oud. Hij gaat zijn vieruurtje eten, zoals alle andere dagen. En daarna gaan we spelen, zoals alle andere dagen. En zijn hele leven gaat deze kleine jongen jullie het affront aandoen vrij en gelukkig te zijn. Want neen, zijn haat krijgen jullie ook niet.

 

Het oorspronkelijke Facebookbericht werd al meer dan 200 000 keer gedeeld: