Lang Leve het Antigifcentrum

11 januari 2020
Eind jaren ’50 begin jaren ’60 deed er zich in de moderne wereld een nieuw fenomeen voor: de onopzettelijke vergiftiging. De chemische en farmaceutische industrie floreerden als nooit tevoren. Onze apotheek- en keukenkastjes werden overspoeld met allemaal nieuwe producten waarvan niemand precies wist hoe gevaarlijk ze waren.

Dat ontstopper niet bedoeld is om op te drinken, wisten we toen nog niet. Dat hebben we moeten leren. Met scha en schande. Vooral kinderen werden het slachtoffer. In de VS bijna duizend doden per jaar, bij ons al snel een paar honderd. Tot iemand het Antigifcentrum bedacht.

Bij ons was dat Monique Govaerts. Dokter Govaerts verdient een standbeeld. Dat heeft ze gekregen in de vorm van een boek. Zij en alle andere pioniers van 070 245 245. Dat is het nummer dat je nog altijd dag en nacht kan bellen.

Wij werden daar als kind mee doodgeslagen, met dat nummer. De jeugd van tegenwoordig weet zelfs niet meer dat het bestaat. Hoe komt dat? Dat moeten we zaterdag eens aan Patrick De Cock vragen. Woordvoerder van antigifcentrum.be. Hij heeft dat boek geschreven: ‘Pillen en producten. De geschiedenis van het Belgische Antigifcentrum’.

Klopt het dat je in geval van vergiftiging melk moet drinken? (Nee!) Of zo snel mogelijk moet overgeven? (Ook niet!) Mag je bellen als je hond je drugs heeft opgesmoefeld? En waarom gaan honden dood van chocolade en wij niet? 

Beluister het volledige interview uit Interne Keuken:

Radio 1 Select