Le Borinage

9 april 2016
De Borinage. Voelt u het? Er is maar een woord nodig om deze lentedag grijs te laten lijken. Bo..ri..na..ge...

Verlaten mijnen, troosteloze dorpjes, halfbegroeide terrils - o, kijk, mijn spelcorrector herkent het woord terril zelfs niet - verval, ontvolking, kapottigheid, tristesse, geef me een boom en een stuk touw en ik hang me op.

Paul Berckmans is verliefd op de Borinage. Vreemd. Dat soort mensen bestaat, maar ze zijn zeldzaam. Zo zeldzaam dat, als we zo iemand vinden, we hem uitnodigen aan de Keukentafel. 
 
Paul Berckmans heeft een soort invertaris van de Borinage gemaakt. Jaren heeft hij er aan gewerkt. Een boek waarin hij oplijst wat er nog rest van het verleden van de Borinage. Dat is hoe langer hoe minder.
 
Haast niemand ziet de waarde in van de mijnrestanten, omdat zelfs in de bloeitijd van de steenkoolontginning de Borinage een plek was waar alles grijs was, zelfs de lentedagen. Heel soms wordt er iets gerestaureerd - Le Grand Hornu is het mooiste voorbeeld - maar veel vaker wordt er gevandaliseerd, geplunderd en afgebroken.
 
Hoe kan je verliefd worden op zo een plek? We zullen het zaterdag vragen, als Paul Berckmans aan onze tafel zit.