"Mensen uit de massamedia, televisie, radio, kranten konden moeilijk hun eigen loftrompet blazen"

26 april 2020
Er zijn veel helden dezer dagen, maar over één categorie hebben we het nog niet gehad, zegt filmmaker Jan Verheyen. Hij brengt deze week een ode aan de journalisten.

Beste journalist m/v,

Het zijn onzekere, verwarrende, spannende tijden en dat betekent, naast een hoop ellende, ook een ruim aanbod aan helden. Rutger Bregman had gelijk, in zijn boek ‘De meeste mensen deugen’. De meeste blijken inderdaad te deugen, meer zelfs: in tijden van grote crisis stijgen ze boven zichzelf uit. Dat was zo voor de verzorgingssector inclusief woon -en zorgcentra, de mensen die in supermarkten werken, in de bevoorrading, pakjesdiensten, de politie niet te vergeten, en voor al die mensen is – terecht – meervoudig geapplaudisseerd, gekookt, tekeningen gemaakt, vlaggen uitgehangen, en in ons kot gebleven. Extra centen krijgen ze weliswaar niet, maar respect is onbetaalbaar, nietwaar?

Mensen uit de massamedia, televisie, radio, kranten konden moeilijk hun eigen loftrompet blazen

Wie ik eerlijk gezegd wat miste in dit overzicht waren de mensen uit de massamedia: televisie, radio, kranten. Die konden moeilijk hun eigen loftrompet blazen, dus doe ik het even. Want ook voor journalisten en programmamakers waren dit wel degelijk uitzonderlijke tijden, en voor zover ik dat vanuit mijn kot kan overschouwen, is er niemand uit de bocht gegaan. De berichtgeving was gefundeerd, to the point, beheerst. Onze media waren bakens in een woelige zee, en de nieuwsankers – of het nu Martine Tanghe of Danny Verstraeten of Stef Wauters waren – straalden rust en vertrouwen uit. Die taak, die verantwoordelijkheid is niet te onderschatten: ik denk dan aan Amerikaanse iconen als Walter Cronkite, Edward R. Murrow, Dan Rather, nieuwsgezichten die hun land met waardigheid en professionalisme door menige nationale crisis hebben geloodst.

Het is geen toeval dat in dystopische science-fictionfilms of post-apocalyptische avonturenfilms de ellende pas goed begint als het tv-beeld op zwart gaat en uit de radio alleen nog ruis komt

Ik meen dit serieus. Zolang iemand in een studio verslag uitbrengt, zolang de post wordt besteld, al is het dan maar twee keer per week, en de supermarkten open en bevoorraad blijven, bij voorkeur met drielagig toiletpapier, is het maatschappelijk weefsel intact, overheerst het gevoel dat we alles nog onder controle hebben. Het is geen toeval dat in dystopische science-fictionfilms of post-apocalyptische avonturenfilms de ellende pas goed begint als het tv-beeld op zwart gaat en uit de radio alleen nog ruis komt. Voor je het weet zit je dan, in lompen gehuld, een muskusrat te roosteren aan een kampvuur op wat voorheen het dorpsplein was.

Wat niet is kan nog komen, en dus voor het te laat is zijn jullie dus mijn helden van de week, journalisten, camera -en geluidsmensen, studiotechnici, redacteuren, mensen van de media.

Grote groet,

Jan Verheyen

Lees ook:

Radio 1 Select