“Niet verliefd worden tijdens een lockdown. Het is het allereenzaamste dat er is in de hele wereld. Als het misgaat.”

29 november 2020
Barbara Rotiers © Jimmy Kets
We kennen Barbara Rottiers vooral als jeugdschrijfster. Onlangs verscheen haar nieuwste jeugdboek ‘De H van Humboldt'. In haar column voor 'De toestand is hopeloos maar niet ernstig' waarschuwt ze dat je zeker niet verliefd moet worden tijdens een lockdown. De kans bestaat dat je gekwetst wordt en dat je heel creatief moet omgaan met liefdesverdriet.

Word niet verliefd tijdens een lockdown. Dat is alles wat ik u wil zeggen.
Doe dat niet.
Het is gevaarlijk.

Aan het einde van de eerste lockdown ontmoette ik een man.
De realiteit was veel romantischer dan het woord ‘lockdown’ laat vermoeden. Die ging over handgeschreven brieven en zo.
Zo begon het.
En van brieven kwam het ander. We snuffelden aan mekaar. We hadden veel pret.
Ik was nog lang niet klaar met de man.
Ik was benieuwd naar meer.

Tot nu aan het begin van de tweede lockdown een whatsappbericht – de brieven waren ondertussen achterwege gelaten - van hem aan mij, niet omgekeerd, maar wel geheel coronaproof, dat hij plots verliefd geworden was op de buurvrouw want dat dat handiger was, iemand uit de straat. Met dat +1 contact en zo.
Een whatsappbericht... Misschien dacht hij wel dat bellen ook ziek makend zou kunnen zijn?
Ik voelde me nog zieliger dan dat gedumpte zangeresje van Hooverphonic. 
Een ding dat gedeletet moest worden.

En dan de miserie.
Lockdown. Hartenzeer.
Er is geen koffiehuis open om boven een cappuccino onderuit te gaan, om je tranen het melkhartje in de koffie te laten hertekenen.
Geen café open om tot diep in de nacht nog verder onderuit te gaan, een speech gevend opgedragen aan je gebroken hart met een strijdvaardigheid, wankel ondertussen, maar goed, à la Jeanne d’Arc.
Geen winkel open om je verloren te shoppen aan dingen waar je geen geld voor hebt en die je niet nodig hebt, maar ja, je mag toch iets kopen voor jezelf. Want jij bent zielig. Jij hebt liefdesverdriet.
Dit alles hoort tot het normale verloop van de zorg voor een gebroken hart.
Maar niets daarvan is een optie tijdens een lockdown.
En dan wordt het gevaarlijk…

"Ik koop deze fles wijn en ik ga die nu alleen opdrinken", zei ik in de supermarkt tegen de kassier. Met het air van een lagereschoolkind dat zijn tekening wil tonen. Helemaal zelf. Ik kan dit helemaal zelf.
"Lastige dag, mevrouw?" "Jaaaaaa, hij zit bij de buurvrouw", jammerde ik. "Mevrouw, als het een troost kan zijn", en de kassier boog zich fluisterend naar me toe: "de drankverkoop is nog nooit zo hoog geweest als tijdens deze tweede lockdown. Ik zie hier wat passeren. Net iemand met 7 flessen wijn! 7! Dus drink een glaasje en geniet ervan en dan hup, weer voort, geen man is het waard, sorry als ik mijn eigen soort hier zo beschimp."

Tijdens een lockdown moet je creatief zijn met liefdesverdriet. Want alleen maar wandelingen maken volstaat niet om dit op te vangen. Dus at ik komkommersalade. Hak hak hak deed het mes in de komkommer. En wortelsoep en wortelpuree. Hak hak hak.

Op de duur kon ik er niets beter op verzinnen dan te bidden op mijn blote knieën tot een god waarin ik alleen geloof als het me uitkomt. Met de armen in de lucht. De handen gevouwen. Of god de man kon besmetten met het virus.
Dus.
Niet doen. Niet verliefd worden tijdens een lockdown. Het is het allereenzaamste dat er is in de hele wereld. Als het misgaat.

Hou je in. Ga weer liefdevol aan de slag als de lente er is. Als we weer vrij zijn. Als we naar de kapper geweest zijn. Sport tot dan. Zodat je er in volle paartijd voluit sexy uit zal zien. 
Klaar voor de jacht.

En de man? Ach, die krijgt al een plek in de herinneringen.
De wonde geneest. Er komt al een korstje op. Maar ‘k ga niet krabben.

Beluister de column van Barbara Rottiers voor 'De toestand is hopeloos maar niet ernstig': 

Lees ook: