"Deze crisis zorgt voor ongekende laagtes in mijn bestaan. Van groot naar klein"

26 april 2020
© VRT - Joost Joossen
"Op 12 maart werd het Klarafestival geannuleerd. Een week later de Koningin Elisabethwedstrijd. En vervolgens alles waar ik vrolijk van word." Aan het woord is Chantal Pattyn, een vrouw die leeft van cultuur. Het zorgt voor ongekende laagtes in haar bestaan. Maar, er is ook veel dankbaarheid!

Hebben we eens een pandemie en heet ze Corona. Het had de naam van een doe-het-zelfzaak kunnen zijn. We mogen vandaag weer met zijn allen naar de Corona! Mij zie je daar niet. Ik ben niet in staat om ook maar iets zelf te doen. Men weigert mij daar zelfs zonder virus de toegang. Alreeds op de parking word ik getracet als een sujet dat van niets de gebruiksaanwijzing zal lezen en dreigt al te retorische vragen te stellen aan het achter mondmaskers verscholen personeel. Ik blijf dus in mijn kot en mijn perimeter. En steun de lokale middenstand te 1000 Brussel.

Ik eet mij langzaam dik en bankroet. Uit levensbehoud. Want in de kleine supermarkt om de hoek valt men met tien man tegelijkertijd binnen om ter plekke te onderzoeken of een stuk brie wel een Franse kaas is om dan toch een mozzarella te kopen. Gisteren nog: een testeronbom wordt verzocht nog even te wachten aan de ingang: Ah, je ne vais pas attendre quinze minutes pour acheter une baguette, hein! Ik probeer het manspersoon zo beleefd mogelijk duidelijk te maken dat hij moet denken aan la santé de tous et toutes. Maar het was van ‘Ta Gueule’.

Doorgaans word ik uitgescholden omdat er op Klara ook jazz te horen is. Dat schijnt het virus ook aan te wakkeren. Net als het 5G-netwerk. En toch zullen we deze zomer Charlie Parker herdenken, die, als hij niet zoveel drugs had genomen, 100 zou worden dit jaar.

Deze crisis zorgt voor ongekende laagtes in mijn bestaan. Van groot naar klein: op 12 maart wordt het Klarafestival geannuleerd. Een week later de Koningin Elisabethwedstrijd. En vervolgens alles waar ik vrolijk van word.

Alsof mijn leed nog niet groot genoeg was, moet ik een week in quarantaine wegens een hoest tijdens een digitale meeting met de andere radiobazen en krijg ik plots de raarste spierpijnen door onze nieuwste vorm van samenzijn: de Microsoft Team Meeting. Het liep vorige week zo uit de hand dat ik om een sanitaire stop vroeg. Dat kon. Ik ben als een plank zo stijf en mijn sowieso al morsige huishouden is herleid tot een kampement in de brousse. De vaatwasser had het voor Corona al begeven en nu krijg ik de stofzuiger niet geledigd, hoewel de meneer van de keten waar ik het ding kocht nog had gezegd que j’avais acheté le Rolls Royce des aspirateurs. Ik slaag er niet om de dweil in de trekker te houden, noch om 't gat in het strijkijzer te vinden waar het gemineraliseerd water in moet. Whatsapp van onze liefste huishoudster Agi uit Botswana die ik betaal om niet te komen: it’s so easy, Chantal. Try to find the right button. Wat zij niet weet is dat ik al mijn hele leven op foute knoppen druk. Van mannen en van stofzuigers.

Mijn laptop is zo door het dolle heen van nachtwerk dat hij uit empathie niet alleen mijn achtergrond maar nu ook mijn gezicht blurrt. Dat masjien weet even goed als ikzelf dat ik er bar slecht uitzie en behoedt me voor exposure. Dank u. Sinds anderhalve week heeft ook de koffer van mijn auto een eigen wil en leven gekregen. Dat komt omdat mijn autosleutel gekke signalen geeft. Ik multitask namelijk zo erg dat ik al bellend met een directeur van een importante kunstinstelling die in lockdown ging tegelijkertijd naar de kelder ging op zoek naar een geschikte vaas voor de tulpen die ik net wat korter had geknipt en omdat ik ook maar twee handen heb dacht ik slim te zijn en de sleutel alvast in de vaas te deponeren. En daar giet ik dan verder bellend water bij. Maar goed: de tulpen deden het uitstekend en op Klara vierden we de 50ste verjaardag van Collegium Vocale Gent. Janken met de Mattheuspassie. Mijn spirituele herbronningsweekend werd op de valreep, op paasmaandag, gedwarsboomd door een buur die zich al ’s ochtends aan het voorbereiden was op de Zwaarste Lijst van Studio Brussel. Het was hier Monteverdi tegen Fugazi. Van ellende weende een muur op mijn slaapkamer plots donkerrode tranen. Een lek in de verwarmingsketel op zolder! Yeah! Ik dweil hier dus met de kraan open. En ik wil ook wat erbarmen. Want deze week moest er ook nog eens aan preteaching worden gedaan.

Maar om 8 uur ’s avonds is het feest in mijn straat. In deze grote stad wordt er plots met de buren gepraat. En gedrumd en getrommeld. Met bakken applaus voor de witte helden. Ter hoogte van de accordeonist van de nummer 29 was het stiller. Dus vroeg ik of het kon om ‘s anderendaags wat op te schuiven en samen muziek te maken. Een overbuurvrouw die ik zelfs niet kende, haalde haar klarinet boven. De Duitse dame aan de overkant printte in grote letters de tekst van Bella Ciao. En dus zongen we en dansten we met uitgelaten kinderen de tarantella der partizanen.

Dit virus zorgt ook voor veel dankbaarheid. Zoals voor het merelhuishouden dat zich in mijn klimop installeerde en geweldig kwettert bij iedere delivery van zijn eigen UberEats. Voor de sandalen voor zoonlief die een week na bestelling werden geleverd. In maat 41 want die jongen liep al vier weken op Havaianas die we op de groei in Brazilië kochten. En voor de prachtig uitgedoste dames van de lingeriewinkel. De Dansaertstraat is heden unlocked. Dat staat in groene verf op vele vitrines. Wie online bestelt krijgt zijn contrefilet van West-Vlaams Rood aan huis geleverd door slagerij Dierendonck, de overheerlijke garnaalsalade met truffel door de Noordzee, de nieuwe roman van Erwin Mortier door Passa Porta én een BH van bij Stijl Underwear.

En die soutien, van alles en iedereen, kunnen we nu wel gebruiken. Bella Ciao. Bella Ciao. Bella Ciao Ciao Ciao.

Chantal Pattyn

Beluister de column van Chantal Pattyn:

Lees ook:

Radio 1 Select