"Onze volksvertegenwoordiging is niet geschikt als verantwoordelijke ouder"

24 januari 2020
Bas Birker is ouder van een vijf jaar oude kleuter. En vanuit die ervaring ziet hij veel gelijkenissen met de federale regeringsvormen. Zijn middagjournaal kan je hieronder lezen of beluisteren.

Liefste landgenoten,

Mijn dochtertje van vijf leeft in co-ouderschap. Niet dat haar moeder en ik uit elkaar zijn ofzo, maar we proberen heel het opvoedgebeuren wel samen te doen. Dat gaat met horten en stoten. Om zelf de seksuele inkopgrap maar te maken: na acht jaar samen is het natuurlijk meer horten dan stoten.

Opvoeden is eigenlijk niet zo moeilijk. Een kind is een zoogdier en zoogdieren trekken hun plan wel. Elke dag wat boterhammen, fruit en een al dan niet zelf gekookt maaltje erin en het groeien zit al snor. Volwassen communiceren met je kleuter stimuleert weerbaarheid en taalvaardigheid. School zorgt voor structuur, educatie en beweging. De iPad doet de rest.

Zo nu en dan lijkt er een update van onze kleuter niet helemaal goed te installeren. Als een paar keer aan- en uitzetten niet helpt, is het van belang dat wij, als haar programmeurs zijnde, even een appje extra installeren om alles weer vlot te trekken. Belangrijk daarbij is om bij één besturingssysteem te blijven. Apple en Windows combineren zorgt voor meer bugs dan oplossingen. Zo ook bij kleuters.
En dus overleggen vrouwlief en ik over een strategie en proberen we die consequent toe te passen. Lastig, voor twee mensen met elk een totaal eigen leefwereld en een klein mens dat daar een mix van is. Lastig, maar haalbaar.

Eind mei kwam er een kink in de kabel. Niet dat we uit elkaar wilden, maar door drukte van beide in het co-ouderschap betrokken partijen was degelijk overleg praktisch moeilijker. En dus deed ik wat ik dacht dat het beste was, en mijn lief ook. Ook al was dat niet perse hetzelfde. Het gevolg laat zich raden: onze kleuter werd af en toe een stuurloos schip.

Toen onze oogappel in de afgelopen maand steeds brutaler werd en moeilijk deed over alles in het algemeen, en eten in het bijzonder, wisten we dat de maat vol was. Tijd om te herpakken, en daarmee bedoel ik onszelf, het centraal commando, de kleutercoalitie.

Acht maanden is lang. En dan heeft onze kleuter niet eens een miljardenbegroting, tienduizenden werknemers en enorme verantwoordelijkheden op het gebied van milieu, infrastructuur en sociale zekerheid. Weet u wat dat wel heeft? België. Maar dat dierbaar kindje wacht nog steeds op het moment dat zijn ouders inzien dat het kind gewoon doet wat hij afkijkt van zijn ouders. Inzicht heet dat. Zelfinzicht ook.

Het is tijd om te erkennen dat onze volksvertegenwoordiging niet geschikt is voor de rol van verantwoordelijke ouder. Misschien moet België ook gewoon co-ouderschap. Een weekje bij links in Namen, een weekje bij rechts in ‘t Stad. Als we af en toe een boterham krijgen, trekken wij ons plan wel.

Radio 1 Select