Pantoffelreporters

6 februari 2016
Sissies. Dat zijn wij. Broekschijters. Wij hebben elke zaterdag mensen te gast die de halve wereld hebben afgereisd, maar zelf komen we onze keuken niet uit.

Gebruiken vrouw en kind als excuus om thuis te mogen blijven, maar laten we eerlijk zijn: zelfs toen we nog jong en onbezonnen waren - we herinneren het ons nog vaag - zouden we het nooit in ons hoofd hebben gehaald om als journalist een of andere brandhaard op te zoeken. Zo laf zijn we wel.

Wij laten anderen de kastanjes uit het vuur halen en geven ze dan een bordje soep als ze bij ons over die kastanjes willen komen vertellen. Beeldspraak. Nog zoiets. Ook niet onze sterkste kant.

Waren wij maar zoals Hanne Couderé. Zevenentwintig, geeft les in Brussel - dat alleen al - en in haar vrije tijd als freelance journalist op eigen initiatief, van bron tot monding, heroïne achterna gereisd. Van de papavervelden in Afghanistan tot de junks van Tienen. Zouden wij dus nooit durven. Het idee alleen al dat we daar naartoe zouden moeten. En dan ook nog eens naar Afghanistan.

The Heroin Trail, zo heet haar bloedstollende verslag, met prachtige foto’s van Jim Huylebroek.