People you love to hate and hate to love. Tegelijk.

22 december 2017
In strips, films en tv-reeksen is het vaak simpel. Je hebt helden, die doen alles goed. En je hebt slechteriken, die zijn door en door slecht. De enen redden weduwen en wezen, de anderen martelen kleine, schattige zeehondjes. Dat is duidelijk, maar ook voorspelbaar. Beetje saai, dus.

Veel leuker zijn zogenaamde ‘hybride helden’. Dat zijn hoofdpersonages die tegelijk goeie en slechte kanten hebben. Ze moorden en verkrachten, maar zijn wel bezorgd om hun gezin of hun huisdier. Ze willen met alle geweld de wereld verbeteren. Letterlijk dan. En het doel heiligt de middelen, zeker het goede doel. Dus mag er al eens een lijk uit de kast vallen. Letterlijk dan. Dat soort figuren.

People you love to hate and hate to love tegelijk. Toni Soprano, Walter White of Frank Underwoord uit The Sopranos, Breaking Bad of House of Cards. Of Odysseus, Reinaert de vos, Dirty Harry en Dexter uit de Odyssee, Reinaert de vos, Dirty Harry en Dexter. Ze doen de meest vreselijke dingen maar toch vind je ze op de of andere manier sympathiek. En stiekem fantaseer je over hoe het zou zijn om je zelf zo te misdragen. 

Hoe komt het toch dat we zo gefascineerd zijn door van die bedenkelijke helden? Hoe werkt dat precies? Waar zit de aantrekkingskracht? Wat moet je als monster doen om sympathiek gevonden te worden?

Benjamin Van Tourhout is theatermaker bij NUNC. Hij heeft daar lang en diep over nagedacht en een doctoraat over geschreven. Met als typevoorbeeld de Borgias, de pauselijke gangsters over wie hij ooit een theaterstuk heeft gemaakt.