"Pet af voor de zorgverstrekkers. Ik heb het gevoel dat zij nooit denken dat de toestand hopeloos is, maar wel ernstig"

14 juni 2020
Jan Peumans geniet van zijn welverdiend pensioen. Al was dat genieten de afgelopen dagen wat minder, nadat hij met zijn fiets ten val kwam.

Sinds ik met pensioen ben is fietsen een belangrijk middel geworden voor mijn verplaatsingen.

Volgens het “stop-principe” eerst stappen( inclusief autostop), fiets, OV en dan de auto.

Dus vanuit Herderen in de richting van Tongeren met een bezoek aan de neuroloog.

Goed bevonden voor de dienst gaat de tocht naar de Maastrichterstraat waar ik enkele boeken ophaal voor mijn doctoraat.(Kwade tongen beweren dat ik echter mijn eigen biografie opkoop om niet bij de Slegte te belanden)

Na ferme evenwichtsoefeningen door de winkelstraat komen wij bij de boekhandel.

Een glijpartij is mijn beloning. Mijn fiets glijdt uit over dure natuursteen die je niet op straat legt maar gebruikt als vensterdorpel!

Ziekenwagen in, want bewustzijn verloren. “Heeft hij een beroerte?”, vraagt de dienstdoende arts in de spoed.

Ik blijk drie keer hetzelfde te zeggen. Mijn antwoord: “politiekers zeggen altijd drie keer hetzelfde.”

Of is het een gewone val? Een gewone val met drie barsten in mijn rechterheup en bloeduitstorting tussen mijn hersenen en de hersenschedel.

Leuk is anders.

Dus in observatie. Drie dagen en nachten gegijzeld op een soort light-intensieve waar permanent bloeddruk, zuurstoftoevoer, hartritme enz. worden gevolgd.

Na drie dagen dezelfde positieve cijfertjes op het scherm: ontslagen en naar de orthopedische afdeling. Inspraak bestaat niet als het over jouw eigen gezondheid gaat.

Je geeft je volledig over want het zal moeten zo!

Maar daar staat wel een en ander tegenover:
Behulpzame, gemotiveerde vriendelijke verpleegkundigen en zorgkundigen. Niet te beroerd om wat dan ook te doen.

Voortdurend klaar staan ook bij moeilijke patiënten, waartoe ik niet behoor.

Pet af voor deze zorgverstrekkers. Niet alleen in corona-tijden ook in andere tijden.

Ik heb het gevoel dat zij nooit denken dat de toestand hopeloos is. Ik denk het niet.

Wat ze wel denken is dat toestand ernstig is.

Ongevallen, ziekenhuizen, verpleegkundigen, dokters en al het andere personeel.

Toch wel mooi dat wij qua gezondheid zo’n instellingen hebben.

Beluister de column van Jan Peumans voor 'De toestand is hopeloos maar niet ernstig':

Lees ook:

Radio 1 Select