Politiecommissaris op rust: "Ik verbied mijn kleinkinderen naar 'De Buurtpolitie' te kijken"

15 oktober 2018
© VTM
Het beeld dat we van een politieverhoor hebben, is vaak gebaseerd op politieseries en misdaadfilms. Maar dat beeld stemt vaak niet overeen met de werkelijke situatie in de verhoorkamer. Dat vertelt Dirk Rombouts, politiecommissaris op rust bij de lokale recherche en jarenlang docent verhoortechnieken.

Kolerieke Witse

Een kolerieke Witse bijvoorbeeld, die zijn geduld verliest, begint te roepen en de verdachte letterlijk bij de kraag pakt. "Not done", zegt Dirk Rombouts, "een goede rechercheur laat onder geen beding zijn eigen ego of frustratie de bovenhand nemen. Ook als je de verdachte niet aan de praat krijgt."

Ook het één-tweetje dat Witse met zijn assistent speelt is niet erg realistisch: "In de VS is good cop bad cop inderdaad een rollenspel dat rechercheurs wel eens spelen tijdens een verhoor. In Amerikaanse series of films past het dus beter dan bij ons. Hier is een dergelijke verhoortactiek eerder uitzonderlijk, als je al met twee een verhoor doet, is de taak van de tweede rechercheur vooral notitities bijhouden."

"Achterhouden van informatie is een strafbaar feit” horen we diezelfde Witse zeggen. “Onzin”, zegt Dirk Rombouts, “Je kan je als verdachte altijd beroepen op je zwijgrecht. Je mag zelfs liegen.” Wie zeker niet mag liegen is de ondervrager. Dus geen bekentenissen uitlokken met de boodschap: 'uw maat heeft al bekend', als dat niet het geval is."

"Praten over koetjes en kalfjes"

Dan is er een nog een fragment uit 'Flikken', met een wel heel onwillige en arrogante verdachte die de ondervrager toesnauwt. Rombouts: "Een verhoor is natuurlijk geen gesprek onder vrienden. We worden inderdaad wel eens uitgescholden. Maar je moet je ten allen tijde empathisch opstellen. Je probeert best een bepaalde band op te bouwen met de verdachte. De eerste vijf minuten van het verhoor niet over de zaak zelf praten, maar over koetjes en kalfjes, kan al een groot verschil maken. Ook bij verdachten die niet intimiderend, maar net heel geïntimideerd of angstig zijn."

Toch hebben deze fragmenten ook hun nut, zeker aan de politieschool:

De politiescholen zijn veel programmamakers dankbaar. Want wij gebruiken de fragmenten om te zeggen hoe het niet moet. 

"We laten dit soort fragmenten zien met de boodschap: beste collega, hiermee ga je problemen krijgen" vervolgt Rombouts.

"Beter luisteren naar opa"

En kan Rombouts zelf nog wel genieten van politieseries? "Wel mijn kleinkinderen vragen soms: 'Opa, jouw tijd bij de politie, was dat zoals in 'De Buurtpolitie' op tv? Wel, ik verbied mijn kleinkinderen om daarnaar te kijken. Ze kunnen beter luisteren naar wat opa vertelt."

Beluister hier het gesprek met Dirk Rombouts:

Lees ook:

Radio 1 Select