Schuilt er een moordenaar in ieder van ons?

3 september 2019
Vorige week vrijdag werd de Belgische Syrië-strijder Anouar Haddouchi opgepakt in Syrië. Hij was een jonge kerel die in Schaarbeek woonde, die een vriendin had, was DJ en hield van breakdancen. Een doorsnee kerel van rond de dertig. Maar dan trekt hij op een goede dag naar Syrië en wordt beul bij IS. Hij zou meer dan 100 onthoofdingen uitgevoerd hebben. Hoe komt dat? Hoe kan het dat je, bijna van het ene op het andere moment de ‘beul van Raqqa' worden?

Ook vandaag in het nieuws: een brandweerman heeft bekend dat hij zijn vrouw maandenlang vergiftigde met bonen, en vanmorgen zijn ex-Vlaams Parlementslid Christian Van Eyken en zijn vrouw Sylvia B. veroordeeld tot 23 jaar voor de moord op Marc Dellea, de vroegere echtgenoot van Sylvia.

Zou het ons allemaal kunnen ‘overkomen’? Dat we mensen die we niet kennen of net van heel dichtbij kennen doden?
Dé vraag vandaag in De Wereld van Sofie: schuilt er een moordenaar in elk van ons?

In de podcast ‘Caliphate’ van de The New york Times gaat journaliste Rukmini Calamachi op zoek naar de beweegreden van een jonge Canadese man met Pakistaanse roots om naar IS te vertrekken. Abou Husayfa was een gewone kerel, met een rustig leventje, gek van “Star Wars”. Het front wil hij mijden, hij wordt lid van de religieuze politie. Maar zweepslagen omwille van de foute kledingstukken ontaarden al snel in het gruwelijk kastijden en zelfs vermoorden van mensen. 

Maar ook ver weg van religieus extremisme gaan mensen over tot moord. Reporter Brecht Devoldere kon spreken met een man die zijn vrouw vermoordde in een bui van uiterste razernij, ondertussen meer dan 10 jaar geleden . Dierlijke reflexen namen het over van zijn menszijn. De man wil anoniem blijven omdat hij ondertussen zijn leven opnieuw probeert op te pikken, hoewel hij verteerd blijft door spijt.

En dan hebben we het dus over moord uit passie, zaken waarbij door advocaten van daders vaak “onweerstaanbare dwang” gepleit wordt. Advocaat Jef Vermassen is er een kei in. Welke types van daders onderscheidt hij? Zijn we volgens hem allemaal in staat om te doden?

De meesten onder ons kunnen ons niet voorstellen dat eender welke ideologie of eender welke autoriteit ons tot doden zou kunnen aanzetten. Maar experimenten van psychologen als Stanley Milgram toonden in de jaren zestig al aan dat als er een bepaalde context gecreëerd wordt, velen er toch toe in staat zijn. Staan die theorieën anno 2019 nog overeind? Een gesprek met Christophe Busch, directeur van de Kazerne Dossin in Mechelen.

Dat doodslag en moord de mens al lang fascineert en bezig houdt, bewijzen onnoemelijk veel songs die er over gaan. “Murder ballads”, je zou het genre op zich kunnen noemen. Soms gebaseerd op waargebeurde feiten, soms verzonnen. In heel uitzonderlijke gevallen beschrijft de artiest een moord die hij zelf beging. Zet je schrap voor een onversneden murder ballad medley.

Misdaadauteurs houden het meestal op het louter beschrijven van moord en doodslag. Waarom schrijven ze daar zo graag over? Hoe leven ze zich in in een moordenaar? En een mens vermoorden op papier, geeft dat ook al niet een klein beetje schuldgevoel? Vragen voor thrillerauteur Toni Coppers.