"Theaterstukken zijn troostende parels, waar duizenden mensen nu naar kunnen kijken"

12 april 2020
© Marise Ghyselings (Belga)
Elke week mag iemand voor 'De Ochtend' een 'Held van de Week' kiezen. Deze keer is dat Michael De Cock, artistiek directeur van de KVS. Hij bracht een ode aan Jan Bosteels, de man die het mogelijk maakte om ook tijdens deze lockdown van theater te genieten.

Alleen al de geur van je urine na het consumeren van asperges is voldoende reden om er gek op te zijn en er verslaafd aan te worden. Dat bedacht ik mij, toen ik, samen met mijn dochters, de allereerste asperges van dit jaar verorberd had. Meteen het bewijs dat niet alle quarantaine ideeën verlichte ideeën zijn. Symbool voor lente, lengende dagen en voorbode van zinderende zomers. Dat zijn ze. Vlaamser wordt de canon niet, daarom dat we het in het frans zeggen. Asperges à la Flamande.

Theater is de kunst van de ontmoeting, van het samenkomen en het samenzijn

Maar ik wil het niet met u over asperges hebben. Wel over die andere Vlaamse canon: het theater. Ach, theater. Coronadagen zijn theaterloze dagen. Logisch. Het theater in het hart geraakt. Theater is de kunst van de ontmoeting, van het samenkomen en het samenzijn. Samen lachen, samen huilen, samen boos zijn, samen wat dan ook, als het maar ‘samen’ is. Vandaag is samen, samen alleen voor een treurig splitscreen op je computer.

Wat theater betreft moeten we het doen met de vele captaties die je vandaag online kan bekijken. En of die een succes zijn. Het project podiumaanhuis – kleine nieuwsflash – kreeg de laatste maand maar liefst 100.000 bezoekers over de vloer. En meer dan 100 voorstellingen staan online. Grootste coronaklassiekers? Voor kinderen: Ola pola potlootgat van Pascal Platel en Hut van 4hoog. Voor volwassenen, Hier waak ik! van Janne Desmet en Poepsimpel van Compagnie Cecilia. Misschien moeten die maar eens aan een post-corona herneming denken.

Die captaties komen er uiteraard niet vanzelf. Ze worden met zorg en liefde ingeblikt. Meer dan de helft van de Brusselse en Vlaamse theatercaptaties, worden gemaakt door Jan Bosteels en zijn ploeg. Hij doet dat met liefde, toewijding en ongelofelijke vakkennis. Eerst komt hij elk stuk bekijken, vervolgens overlegt met de regisseur, daarna filmt hij het vanuit verschillende camerastandpunten, en tot slot gaat hij aan het monteren.

Meestal dienen de captaties als vorm van archivering, Nu zijn het ongelofelijk, troostende parels, waar duizenden mensen naar kunnen kijken.

Meestal dienen de captaties als vorm van archivering, of ze worden gebruikt wanneer een stuk hernomen wordt. Nu zijn het ongelofelijk, troostende parels, waar duizenden mensen naar kunnen kijken. Het is paradoxaal. Bosteels en zijn collega’s – net als zovele freelancers die van de kunsten leven – zitten werkloos thuis, zonder een cent te verdienen. En toch wordt hun werk voor het eerst door duizenden mensen bekeken.

Denk daar een keer aan, wanneer u van een theatercaptatie geniet. Ze zijn zo goed gemaakt. Wat een geluk dat ze er zijn, en dat ze massaal bekeken worden. Hulde dus. Het is waar we het mee moeten doen. Tot de dag, dat het weer mag. Tot we weer zij aan zij zullen zitten, en elkaar in de arm kunnen knijpen om zoveel schoonheid, die ons op zovele podia getoond wordt.

Lees ook: