Tindersticks - The waiting room

1 februari 2016
Hoewel we die pauze sterk moeten relativeren. Het klopt dat het vorige Tindersticks-album, 'The something rain', vier jaar geleden verscheen, maar in de tussentijd hebben de heren bepaald niet stil gezeten. Er was de soundtrack van 'Les salauds' van Claire Denis; er was 'Ypres', een soundscape voor het In Flanders Fields-museum in Ieper; er was 'Singing skies', een kunstproject-annex-boek; en er was de tournee om hun 20-jarig bestaan te vieren.

Hoewel we die pauze sterk moeten relativeren. Het klopt dat het vorige Tindersticks-album, 'The something rain', vier jaar geleden verscheen, maar in de tussentijd hebben de heren bepaald niet stil gezeten. Er was de soundtrack van 'Les salauds' van Claire Denis; er was 'Ypres', een soundscape voor het In Flanders Fields-museum in Ieper; er was 'Singing skies', een kunstproject-annex-boek; en er was de tournee om hun 20-jarig bestaan te vieren.

Het was dus behoorlijk druk, maar precies die andere projecten hebben 'The waiting room' mogelijk gemaakt, zoals Staples vorige week nog vertelde in een Wonderland-interview. De groep is er sneller door gaan werken: zowat alle nummers zijn eerste of tweede takes live on tape. Toch bijzonder voor een band die zo'n gelaagde muziek maakt. Want ééndimensionaal zijn ze (gelukkig) nog altijd niet, wat wondermooi onderlijnd wordt door de geweldige blaasarrangementen van Julian Siegel. Van een onschatbare meerwaarde.

Opmerkelijk is ook dat Stuart A. Staples, toch een van de meest unieke stemmen ter wereld, niet zingt in drie van de elf tracks. Waardoor toetsenman Dave Boulter ruimte kreeg, waar hij dankbaar gebruik van maakte. De openigstrack is dan weer een idee van Staples: omdat nummer 2 van de plaat begint met zang, moest er vooraf ruimte gecreëerd worden en dat werd een cover van Follow me, een liefdelied uit de soundtrack van 'Mutiny on the Bounty', de versie met Barlon Brando uit 1962.

Twee duetten ook op 'The waiting room', een met Jehnny Beth van Savages en een met Hlasa. De Mexicaans-Amerikaanse zangeres die inderdaad begin 2010 gestorven is, een persoonlijke vriendin van Stuart A. Staples en zijn vrouw. Deze opname had Staples nog van haar liggen, hij dacht zelfs dat hij die nooit meer zou gebruiken. Tot ze zichzelf min of meer in de kijker stelde in het voorbije jaar. Hey Lucinda is niet alleen daarom een indringend nummer.

'The waiting room' is ook een filmproject: elk nummer heeft zijn eigen kortfilm gekregen, wat resulteert in onderstaande video van ruim 51 minuten.