"Toen ik ten tijde van 'De Slimste Mens' schattig werd genoemd, dacht ik: ‘Help!"

2 maart 2021
"De opiniestukken die ik schrijf worden soms controversieel genoemd. Maar ik ben over heel weinig thema’s echt verontwaardigd" zegt Delphine Lecompte in 'De Wereld van Sofie'. "Voor mij gaat het in de eerste plaats om de schrijfvreugde en de branie, en het willen schofferen. Toen ik ten tijde van 'De Slimste Mens' schattig werd genoemd, dacht ik : ‘Help! Toch niet schattig?! Ik ga dat hier eens mooi saboteren en die aaibaarheidsfactor verpulveren."

Delphine Lecompte: “Ik denk dat ik als kind opstandiger was dan als puber. Als vijfjarige was ik al aan het spijbelen. Ik begreep al vroeg dat het me nooit zou lukken om aansluiting te vinden bij een kliek. Dan heb ik maar van die wonde van dat gebrek een soort kracht proberen maken. En mijn vreemdheid wat extra in de verf gezet waardoor ik paradoxaal genoeg toch weer in de smaak viel bij sommige mensen."

“Ik heb als puber ook altijd geweigerd een uniform van een subcultuur te dragen. Dan ging ik naar mijn allereerste rockconcert: The Cure. En dan zag ik allemaal mensen die verkleed waren als Robert Smith. En ik dacht: ‘dat kan toch niet de bedoeling zijn! Je moet net dwars zijn! Rock of punk betekent toch net dat je je niet gaat kleden zoals iemand anders. Zelf droeg ik op dat concert heel kleurrijke in plaats van zwarte kleren. Niet eens om uit de toon te vallen, maar ik merkte wel dat iedereen aan het staren was. 

Ik heb als puber ook altijd geweigerd een uniform van een subcultuur te dragen.

Ik houd van flamboyante mensen en tegelijk kan ik me ergeren aan de slaafse dweepzucht van de volgelingen van die flamboyante mensen. Want die hebben er vaak niets van begrepen. Je moet proberen om even onorthodox te zijn als Ozzy Osbourne of Alice Cooper, maar je moet dat wel zélf invullen. Ik vind mezelf heel heavy metal of punk maar ik heb nooit dat uniform willen dragen. Mensen die mij zien, zien gewoon een niet meer zo jonge vrouw in een Scandinavische kersttrui.”

“De opiniestukken die ik schrijf worden soms controversieel genoemd. Maar ik ben over heel weinig thema’s echt verontwaardigd, voor mij gaat het in de eerste plaats om de schrijfvreugde en de branie, en het willen schofferen. En ook het zelfdestructieve. Toen ik ten tijde van 'De Slimste Mens' schattig werd genoemd, dacht ik : ‘Help! Toch niet schattig?! Ik ga dat hier eens mooi saboteren en die aaibaarheidsfactor verpulveren.’ En daar ben ik wonderwel in geslaagd en dus word ik nu opnieuw verguisd. Hoera!”

“Na mijn column over Bart De Pauw was ik wel even ontredderd door de hevigheid van de reacties. In al mijn naïvitiet had ik dat niet zien aankomen. Ik was zelfs heel even in paniek omdat ik dacht: ‘nu gaat iedereen mij laten vallen, ik zal moeten emigreren naar Helsinki.’ Maar na drie dagen somberheid borrelde de opstandigheid opnieuw op en ik dacht: 'ik doe er nog een schepje bovenop, ik schrijf een stuk over Marilyn Manson!' Het is sterker dan mezelf. Ik geniet ook van het bruisende van de polemiek."

Ik geniet ook van het bruisende van de polemiek.

“Elke kunstenaar gebruikt natuurlijk zijn demonen en mijn moeder neemt het me soms kwalijk dat ik het interessanter vind om die demonen te exploreren dan te wilen genezen. Maar wat is genezen? Ik vind soelaas in het schrijven van mijn gedichten. Misschien verheerlijk ik het ziekelijke, ja, zoals Antonin Artaud, Vincent Van Gogh en Francis Bacon dat ook deden. Ik ben een zachtmoedige mens maar ik ben schaamteloos in de manier waarop ik leef en schrijf. Mijn teksten zijn zogezegd opruiend en pervers maar voor mij zijn ze de normaalste zaak van de wereld. Ik pleit ervoor om mijn private perversies zonder zelfcensuur en met heel veel zelfspot prijs te geven."

Beluister het gesprek met Delphine Lecompte via Radio 1 Select

Lees ook: