"U weet niet wie Clara Haesaert is? U heeft wat gemist"

28 september 2018
Gisteren heeft Geert Van Istendael zijn vriendin Clara Haesaert ten grave gedragen. Wie dat is laten we hem graag zelf vertellen.

Gisteren Clara Haesaert ten grave gedragen. Ze was 94. U weet niet wie Clara Haesaert is? U weet niet wat u gemist hebt.

Clara Haesaert was een dichteres. Tevens was ze zeer klein en een en al actie. Altijd ten dienste van de poëzie. De literatuur. De schone kunsten. Ze stichtte een tijdschrift en een galerij, ze heeft mee de Middagen van de poëzie uit de grond gestampt en de jeugdboekenweek en ook een Haikoe-cetrum en Het Beschrijf, dat auteurs uit de hele wereld naar Brussel haalt om ons te verblijden, ze steunde vertalers en aaide melancholieke dichters over de bol. Wij, dichters, willen ons weleens wentelen in zwartgalligheid. Naar het schijnt is dat nodig om versjes te schrijven.

Clara Haesaert bezat tot op de hoge leeftijd de gave der alomtegenwoordigheid. Overal waar literatuur was, zag je Clara, altijd vriendelijk, altijd enthousiast, altijd vól belangstelling voor het nieuwe, altijd vól verhalen over het oude. Als ze eens, bij hoge uitzondering, niet stond, vroeg iedereen, waar is Clara? Ze zal zich moeten bedwingen om niet van haar wolk tot bij ons te springen. O, wat zullen we haar missen.

Clara vertelde graag hoe ze haar toekomstige man had ontmoet. Het gebeurde kort na de oorlog, en wel boven op het dak van een overheidsgebouw waar ze werkte als ambtenaar. Het gebouw stond in lichterlaaie en alle ambtenaren waren boven gevlucht, tot steeds hoger, tot op het dak dus. En daar sloeg de vonk over, als ik me zo mag uitdrukken.

Zeg nou nog dat er geen ambtenarenromantiek bestaat. Maar je moet er eerst wel een heel ministerie voor in de fik steken.