Vakantie: vrijheid blijheid?

29 juni 2020
Nina Mouton (Foto © Studio Rammeloo)
Jij ook (jonge) kinderen? Dan weet je dat het niet altijd makkelijk is om tot een compromis te komen over de vakantieplannen. Want wat als de kinderen geen zin hebben in die 'saaie' wandeling bijvoorbeeld? In welke mate moet je daar dan rekening mee houden? Gezinspsychologe Nina Mouton geeft tips.

Vakantie: vrijheid blijheid?

Yes! Bijna vakantie! Eindelijk vrijheid, eindelijk helemaal onze eigen zin doen, eindelijk onze dagen helemaal zelf plannen, eindelijk rekening houden met enkel en alleen onszelf.

Oh nee, wacht… We hebben kinderen.

We waren dit weekend aan zee en hebben de helft van de tijd gediscussieerd over wat we zouden doen. De ene wilde op de gocarts. De andere voor het eten wel, na het eten niet meer. Hij wilde zwemmen in de zee. Wij wilden wandelen, al werd die mogelijkheid meteen verticaal geclasseerd als té saai.

Is dit nu het leven met mondige lagereschoolkinderen die voor hun mening durven uitkomen?

Het scenario werd: Wij wandelen terwijl jullie op de gocarts rijden. Daarna zouden we naar zee gaan. Een compromis waar uiteindelijk iedereen zich in kon vinden. Behalve de zon, die had zich na een hele ochtend stralen, verstopt achter wolken die hun miezerregen losten.

Op het strand nestelden we ons in de duinen. De lucht was uitgeklaard. Letterlijk en figuurlijk. Iedereen vond z’n plekje en deed wat hij graag deed. Een gezin met een peuter en kleuter passeerde: de kinderen wilden allebei op de duinen klimmen en vooral niet mee wandelen met hun ouders. Ook niet om naar de bootjes te gaan kijken, neen. Ze beklommen allebei de duinen. Wat had je gedacht? Als toetje lieten ze zich er afrollen begeleid door: ‘oh nee, nu zijn jullie helemaal vuil!’ van de ouders.

Ik bedacht: nu zijn ze mondiger en kunnen ze zeggen wat ze willen. Toen déden ze dat gewoon. Hup, de wereld verkennen vanuit hun onstuitbare nieuwsgierigheid. ‘Zou ik die berg kunnen beklimmen?’ ‘Hoe zou dat zijn?’ ‘Wat als ik eraf rol?’. Kinderen zijn dan niet moeilijk, ze zijn nieuwsgierig. Wij hadden het lastig om tot een compromis te komen, de kinderen hadden het nodig dat we elk van hen een stem gaven en ernaar luisterden. Wij als ouders hadden dezelfde behoefte. Om daarna ruimte te voelen om tot een compromis te kunnen komen. Het is verleidelijk om die stappen over te slaan, ik weet dat. Niet stilstaan, snel over hun gevoelens en over hun behoeften en over hun grenzen gaan. Merk op dat ze hierbij essentiële vaardigheden ontwikkelen. En wij als ouders? Wij ook.

Lees ook:

Radio 1 Select