Montenegrijnen zijn lui

11 juli 2017
Zo neergeschreven doet het zinnetje ongetwijfeld wenkbrauwen fronsen. Je dicht een heel volk geen negatieve eigenschap toe. Maar wat als de Montenegrijnen zich tegenover bezoekers zelf met trots voorstellen als meesters in het ontwijken van potentieel vermoeiende activiteiten?

Op elke toeristische plek in Montenegro worden ansichtkaartjes verkocht met de tien Montenegrijnse geboden, gaande van ‘Man was born tired and he lives to rest’ tot ‘Do not work, work kills’. Zo maakten de Montenegrijnen van hun ietwat bedenkelijke reputatie onder de andere volkeren op de Balkan een soort van geuzenrenommee. So what!, luidt de boodschap.

Wat we ook mogen denken over de gemiddelde Montenegrijn, het land waar hij woont is betoverend mooi. Montenegro betekent letterlijk Zwarte Bergen, en dát er bergen zijn. Van aan de grens met Albanië, Kosovo, Servië, Bosnië-Hercegovina en Kroatië strekken ze zich uit tot vlak bij de kust. Met ontelbare spectaculaire plekken zoals de Taracanyon – de grootste kloof van Europa en op de Grand Canyon na de grootste ter wereld – die als een diepe scheur doorheen het landschap loopt. Een paradijs voor rafters. Of het Zwarte Meer nabij het skioord Zabljak, een oase van rust en natuurpracht op bijna 1500 meter hoogte. Of het Ostrogklooster, uitgehouwen in een verticale bergwand.

Zwarte Meer

Montenegro is bij West-Europese toeristen veel minder bekend dan Kroatië met zijn lange kustlijn. Je moet met de wagen moeite doen om vanuit het Kroatische Dubrovnik nóg eens door te rijden, en – dat was al zo in de tijd van het oude Joegoslavië, waarin Montenegro een deelrepubliek vormde – daarom laten de meeste mensen het links liggen. Onterecht dus. Neem nu het Skadarmeer, een feeërieke waterplas met bergachtige eilanden op de grens tussen Montenegro en Albanië. Mogelijkheden te over voor wandelingen of boottochtjes, en mijmeringen over hoe het hier moet zijn geweest in de tijd dat het orthodox-communistische Albanië nog een hermetisch afgesloten en mysterieus regime was. Het vestingstadje Ulcinj biedt onderdak aan een groot deel van de Albanese minderheid in Montenegro.

Ulcinj

Voor liefhebbers van geschiedenis heeft Montenegro ook veel te bieden. Het land is erin geslaagd om zich grotendeels te onttrekken aan de eeuwenlange Ottomaanse overheersing in de regio. Wel zijn er veel invloeden te vinden van de historische Republiek Venetië in de kuststreek van het huidige Montenegro. Het Venetiaanse grondgebied strekte zich lange tijd uit over een groot deel van de Dalmatische kust. De Montenegrijnse steden Kotor, Herceg Novi en Budva zijn dan ook overladen met Venetiaanse architectuur. De oude hoofdstad Cetinje heeft enkele interessante musea en – voor de fijnproevers – een dozijn westerse ambassades uit het begin van de vorige eeuw, waaronder die van België

Om kort te gaan, Montenegro is een aanrader, omdat het voor ieders smaak wel iéts in petto heeft. Wie de rit met de auto wat te lang vindt, kan met het vliegtuig de luchthaven van de – voor het overige volstrekt oninteressante – hoofdstad Podgorica bereiken, of die van Tivat aan de kust. Een alternatief is een goedkope vlucht naar Dubrovnik, en dan met de bus of de huurwagen de grens over tot in Montenegro. Oh ja, het eten is er geweldig. De korte drank ook.

Stefan Blommaert