"Verwarring leidt tot chance"

31 mei 2018
Gisteren leidde het middagjournaal van Linda Duits tot behoorlijk wat spraakverwarring. Ze wil dus graag wat rechtzetten.

Spraakverwarring

Gisteren vertelde ik in mijn Middagjournaal over mijn docent Latijn. Als tweedeklasser die boven alles géén nerd wilde lijken, had ik hem gesmeekt mij geen 10 op het rapport te geven maar een 9. Ik stuurde de column naar de redacteur van Nieuwe Feiten, hij reageerde nog dat hij hem leuk vond en dat was dat.

’s Middags werd de terugbeluisterlink op Twitter gezet. De kop was "Ik vroeg mijn leerkracht om mij te buizen." Ik twitterde de link door, en schreef erbij ‘Geen idee wat buizen is, maar het is een leuk verhaal!’ Direct reageerde Sander Spek, een al jaren in België woonachtige Nederlander. Hij wees me erop dat punten in België tot 20 gaan, waarbij een 10 nog een voldoende is en een 9 een onvoldoende. Een buis.

Ho wacht eens even! Ik had mijn docent helemaal niet gevraagd me te laten zakken. Zo gek ben ik nu ook weer niet! Ik was ook helemaal niet middelmatig of zelfs slecht in Latijn, ik was er juist ontzettend goed in! Mijn verhaal had dankzij de cijferverwarring een heel andere draai gekregen. En nu stond er voor eeuwig op de interwebs dat ik Latijn had gebuisd! Wat als GeenStijl het zou oppikken?!

Crossover-Belg Sander schreef me over taalverwarringen tussen Nederland en Vlaanderen. Sjans hebben bijvoorbeeld. Bij ons betekent dat dat iemand je aantrekkelijk vindt. Bij jullie bestaat alleen chance: geluk. Die twee hangen wel samen, maar zijn niet hetzelfde.

Ik dacht na over andere Nederlands-Vlaamse verwarringen en kon me er geen bedenken. Tot vanochtend, net voordat ik aan deze column moest gaan zitten. Hoe had ik het kunnen vergeten! Ooit was ik fan van twitteraar @liev. Bij dat account hoorde een foto van iemand met lang haar en een naam: Lieven. In die tijd deden we nog aanbevelingen over favoriete twitteraars. Dus ik retweette iets van @liev en schreef erbij ‘volg die chick’. Waarop Lieven reageerde: ‘dude, ik ben geen meisje’.

Dat was het startschot om echt aan de praat te raken. Uiteindelijk zouden we meer dan zes jaar verkering krijgen, allemaal te danken aan mijn onwetendheid over het verschil tussen de Vlaamse namen Lieve en Lieven.

De moraal van het verhaal, beste luisteraar, is natuurlijk dat verwarring leidt tot chance. Of sjans. Tot morgen!

Lees ook: