Waarom kennen we zo graag het vervolg?

10 september 2019
Eindelijk! 10 september - de dag waarop het boek “The Testaments” verschijnt, het vervolg op “The Handmaid’s Tale” van Margaret Atwood uit 1985. Het boek waar wereldwijd al wekenlang naar uitgekeken wordt, waar mensen vannacht in lange rijen voor stonden aan te schuiven Wat ons brengt tot de vraag: waarom kennen we zo graag het vervolg op verhalen? Wat is er mis met een open einde? En stelt “de sequel” in de meeste gevallen niet eerder teleur dan dat die de verwachtingen inlost.

Auteur Kristien Hemmerechts volgt de schrijfster Margaret Atwood al langer. Hoe hard keek ook zij uit naar dit vervolg en … wat vindt ze er van?!

Ook in de popmuziek bestaat het gegeven “the sequel”. De ene keer al geslaagder dan de andere, vindt Stu Bru-collega Stijn Vandevoorde.

Dat wij als kijkers maar slecht om kunnen met een open einde van films of series, bewijst de heisa die er in Amerika ontstond toen het beeld op zwart ging in de slotscène van de laatste aflevering van The Sopranos en onduidelijk was of Tony Soprano het nu overleefde of niet. Dat vraagt om een ode aan het open einde! Regisseur Gilles Coulier (Bevergem, Cargo, De Dag) neemt met veel plezier die taak op zich.

Wat als je een vervolg moet breien aan het boek van iemand anders omdat het nog niet af is? Harold Polis: uitgever (bij uitgeverij Polis), literatuurkenner en boekenliefhebber vertelt oa wat Elisabeth Förster Nietzsche met de nalatenschap van haar broer aangericht heeft.

Ook los van fictie zijn we vaak benieuwd naar “het vervolg”. Da’s sowieso het geval als topsporters stoppen met hun sportcarrière… hoe hun leven er daarna uitziet weten we vaak niet. De Wereld van Sofie lost die vraag voor je op voor oa deze gewezen toppers: Harry Van Barneveld, Dominique Monami, Fred Deburghgraeve en Ingeborg Marx.