"Waarom moeten Nederlandstalige en Franstalige Brusselaars nog apart opkomen bij de verkiezingen?"

18 december 2017
2017 is een "annus horribilis" geweest voor Brussel. Denk maar aan de rellen, de vervallen tunnels en het gebrek aan politiek fatsoen. De verkiezingskoorts maakt ondertussen alle oprechte en rationele discussies onmogelijk. "Laat alle politici alle gemeenschappen vertegenwoordigen in plaats van achterhaalde breuklijnen kunstmatig in stand te houden" schrijft journalist Alain Gerlache in zijn column.

Brussel zal heruitgevonden worden door de burgers, niet door politici

Een minister die zijn eigen gewest vergelijkt met een hoer, dat moet een wereldprimeur zijn geweest! Pascal Smet heeft zich verontschuldigd maar als een lid van de Brusselse regering zich niet realiseert dat hij aan Brussels bashing meedoet, dan heeft de hoofdstad een reusachtig imagoprobleem. Verleden week nog publiceerden de kranten "Het Laatste Nieuws" en "Le Soir" een peiling die toont dat 69% van de Vlamingen en 44% van de Walen zich onveilig voelen in Brussel.

2017 is een annus horribilis geweest voor Brussel. Alles is letterlijk aan het vervallen: de tunnels en de bruggen, het politieke fatsoen omwille van de affaires, de openbare orde gedurende de recente rellen. Het fiasco van het Eurostadion is de laatste episode van een reeks catastrofen waaraan geen einde schijnt te komen.

Maar in tegenstelling tot de problemen waarmee Vlaanderen en Wallonië te kampen hebben, ontaarden de Brusselse problemen steeds vaker in eindeloos gekibbel rond politieke structuren en communautaire evenwichten.

Zo was het ook in de Belgische politiek van de jaren 70 en 80 toen de nationale regeringen voortdurend struikelden over allerlei kwesties die onvermijdelijk communautair geladen waren. Daar werd een einde aan gemaakt door alles wat problematisch was te splitsen tussen de twee grote gemeenschappen. Vandaag wordt er nog soms fel gediscussieerd tussen de federale coalitiepartners maar op basis van politieke standpunten.

Dit is helemaal niet het geval in het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest. Naarmate de situatie erger wordt rijst de communautaire koorts. Dat maakt alle oprechte en rationele discussies onmogelijk. Een Franstalige die voorstander is van de fusie van de 19 gemeenten of een Vlaming die ervoor pleit om de situatie bij het oude te laten, worden meteen bestempeld als verraders van hun eigen gemeenschap. Door systematisch de communautaire bril aan te trekken los je in 2017 niets meer op.

Het multiculturele Brussel van vandaag mag niet meer het slagveld worden van de taalstrijden van de jaren 60. Dat beseffen vele toekomstgerichte burgers van alle origine die allerlei initiatieven nemen buiten de klassieke verouderde structuren. Zij bouwen het nieuwe Brussel op.

Dat betekent niet dat Brussel een eentalig Franstalige stad moet worden. Als ik in Brussel ben spreek ik Nederlands op Vlaamse cafés of in Nederlandstalige instellingen. Al lang hebben de politieke partijen nieuwe Belgen om hun lijsten laten staan en velen werden verkozen om een inclusief beleid te voeren.

Als die culturele verschillen overbrugd konden worden, waarom moeten Nederlandstalige en Franstalige Brusselaars nog apart opkomen bij de verkiezingen?

Laat alle politici alle gemeenschappen vertegenwoordigen in plaats van achterhaalde breuklijnen kunstmatig in stand te houden. Niet de taal, wel Brussel is gans het Volk.

Lees ook:

Radio 1 Select