Arsenal - In the rush of shaking shoulders

23 mei 2018
Tussen de vorige en deze plaat van Arsenal ligt vier jaar. Dat is niet zo ongewoon bij Arsenal, er zit meestal twee tot drie jaar tussen hun albums. Op het eerste gezicht niets aan de hand dus, maar toch: bijna was er van Arsenal geen sprake meer geweest.

Toen in 2014 het album 'Furu' verscheen, hoorde dat het laatste te zijn. Het was op, de energie, het plezier en de ziel waren weg. John Roan opende een surfshop in Antwerpen, Hendrik Willemyns maakte de film Dance Dance Dance.

Toen hij aan een opvolger van die film begon, belandde Hendrik in een miljoenenstad in China, helemaal opgetrokken uit beton en baksteen. Hij zocht een organische tegenpool om dat steriele beeld van een grauwe stad te kunnen counteren en kwam uit bij pygmeeëngezang. En zo ging een belletje rinkelen: de redding van Arsenal ligt in Afrika.

Ze trokken naar Nigeria, waar ze zich onderdompelden in de complexe ritmes van het land. Amper een dag na aankomst zat John al in een park te jammen met een aantal percussionisten. Arsenal 2.0 was geboren. En meteen ook de plaat 'In the rush of shaking shoulders'.

Vergis je niet, het blijft Arsenal: dansbaar, extatisch soms. Maar tegelijk horen we een donkerder klank. Een meer organische sound, minder computers, meer instrumenten. In plaats van het vroegere procédé waarbij ze nummers maakten waar ze dan een buitenlandse stem op plaatsten, lieten ze deze keer de Afrikaanse muziek als basis gelden, om er dan hun Arsenal-magic over te strooien. 

De plaat ademt dan ook helemaal Afrika. Tussen de nummers door horen we een aantal field recordings van zingende priesteres (The babalawo at 5.30 AM) en een zegening (A prayer for Olayinka), die de sfeer van de Nigeriaanse trip oproepen. De afrobeat-ritmes blenden niet verrassend heel goed met de Arsenal-sound. Maar ook de Afrikaanse jungle sluipt binnen, want dit is een dierenplaat. Met seks als centrale thema. Titels als Jellyfish en Whale slaan op diverse soorten van seksuele beleving, een nummer als Afrodisia Lagos laat weinig aan de verbeelding over.

Op die manier is dit een album dat klopt als geheel, en waarin Arsenal andermaal doet waar ze zo goed in zijn: opgaan in de muziek van een andere cultuur. Maar met hernieuwd elan. Of zoals Hendrik het laatste nummer Stick & groove duidt: stick to your groove, het gaat erom te blijven volharden in datgene waar je goed in bent. En da’s precies wat Arsenal met deze plaat doet.

Win de cd

De plaat is opgenomen in Nigeria. Het is niet de eerste keer dat Arsenal in Nigeria was, Hendrik Willemyns was er eerder al voor een boekenprogramma op Canvas. Hoe heette dat programma?