Courtney Barnett - Tell me how you really feel

11 juni 2018
Goed, maar niet altijd even goed als het lijkt. Dat is zowat het antwoord dat Courtney Barnett op de vraag ‘Tell me how you really feel’ geeft, haar nieuwe album.

Terwijl haar vorige album ‘Sometimes I sit and think, and sometimes I just sit’ over lekker thuisblijven op zaterdagavonden ging, over het nostalgische aspect van het kopen van een oud huis of hoe ze, in ruil voor al je geld, een stukje origami voor je zal maken, kleurt het nieuwe album van Courtney Barnett wat donkerder, zowel muzikaal als qua thema’s. De Australische bewijst op ‘unday roast opnieuw dat ze de koningin van de quotes is.

Bewijsstuk #1: I spend a whole lot of time, doing a whole lot of nothing.

Dat lijkt me niet helemaal waar. In 2013 kwam haar eerste EP’tje al, ‘A sea of split peas’ waarmee Barnett veel indieharten won: die rake observaties, die sterke ironie en vooral die laconieke manier van teksten declameren! In 2015 kwam het eerste volwaardige album, in 2017 bracht ze een volledig album uit met Kurt Vile (ex-War on Drugs). En nu dus dat nieuwe album, waarop ook wat bekende stemmen weerklinken: zusjes Kim en Kelley Deal zingen op Nameless, faceless.

Courtney Barnett tourt nu bijna ononderbroken tot eind oktober, en dan komt het Sonic City-festival in Kortrijk eraan, waar ze curator is. Gelukkig is haar lief, Jen Cloher, ook muzikante en rijzende indie-ster, zij staat ook op de affiche, zo zien ze elkaar nog eens.

Bewijsstuk #2: Take your broken heart, turn it into art.

Een quote die oorspronkelijk van Carrie Fisher zou komen, maar goed, wie struikelt daarover? Al lijkt het album eerst over een gebroken liefde te gaan, word je terechtgewezen bij het nader beluisteren. Het gaat over eerlijkheid en over rauwheid in relaties, dat wel, onder andere, maar ook over seksisme en barbecues.

Bewijsstuk #3: Alle songtitels

Titels als Crippling self doubt and a general lack of self confidence, I’m not your mother, I’m not your bitch’ of Walkin’ on eggshells verdienen het om op een geborduurd zakdoekje in je keuken te hangen. Trouwens, 20 keer naar Nameless faceless luisteren lijkt mij een goede (maar veel te leuke) taakstraf voor elke man die zich aan seksisme of nafluiten heeft gewaagd.