Daniel Norgren - Live

18 januari 2021
In zijn nieuwjaarsbrief voor 2020 beloofde Daniel Norgren een jaar vol optredens. Met een nieuwe plaat onder zijn truckerspetje was hij helemaal klaar voor een glorieus jaar on the road. De desillusie van zijn coronajaar heeft de Zweed nu toch kunnen verwerken in een prachtige liveregistratie van zijn eerste, en meteen ook laatste reeks optredens van het afgelopen jaar.

Een spontaan en utopisch verlangen naar het Scandinavische platteland is vaak een garantie wanneer de indiefolk van Daniel Norgren opstaat. Je kan hem blindelings de functie van sfeerbeheerder toevertrouwen en zo maakt hij van zijn optredens telkens weer een gelukzalige beleving. Op zijn eerste liveplaat opent hij met een warme Everything you know melts away like snow, en dat is meteen zo’n warme omhelzing van een nummer. Die grip laat hij pas los als de plaat is uitgezongen.

Al van kinds af aan speelt Daniel Norgren samen met zijn band en die machine draait als nooit tevoren. Terwijl groef hij doe-het-zelf-gewijs steeds dieper en preciezer naar zijn ideale gitaarsound, die nu tot in het kleinste detail geweldig klinkt. Die twee elementen worden gevierd op ‘Daniel Norgren – Live’ in lang uitgesponnen spelplezier. Het mag niet verbazen dat de meeste nummers hier meer dan zes minuten duren. “Een song is een goede basis om een onverklaarbare magie op te wekken, en die mag je vooral niet te vroeg uitdoven,” het moet een ingekaderde tegeltjesspreuk in Norgrens tourbus zijn. Tijdens het 17 minuten durende Music tape bewijst de Zweed dat hij vaak naar dat tegeltje heeft gekeken.

Moonshine got me, sowieso al een prijsbeest, klinkt in deze live-uitvoering nog hartverwarmender en nog puurder dan voordien. Black vultures is dan weer de song waar alle pedaaltjes en knopjes een groen lichtje krijgen, die door het live-aspect alleen maar krachtiger in de spotlights schijnt. Maar hoe vol de zalen toen ook mochten zijn, ook de intiemere nummers, zoals People are good of afsluiter Like there was a door, klinken oprechter dan ooit te voren.

Deze vertederende plaat vol blokhutten-blues baadt in de winterse gelukzaligheden en is tegelijk een mooi album om te verlangen naar optredens en geopende concertzalen. Maar voorlopig doet deze het ook voortreffelijk als ondersteuning naast de vuurkorf.