Isbells - Sosei

25 februari 2019
Tien jaar op de teller sinds debuut ‘Isbells’ in 2009. Toch leek een glaasje cava veraf. Want in aanloop naar het vijfde album slaat Gaëtan Vandewoude zo erg aan het twijfelen dat hij overweegt ermee te kappen. Melancholische gedachten die hij in zijn nummers zo mooi kan omzetten in muziek, zijn in zijn eigen hoofd bijwijlen een alomvattende zwarte sluier. “Ik was de goesting kwijt.”

Maar binnenin Gaëtan is er ook een plekje waar het hardnekkig zomert en langsomeer stralen zonnige gedachten door het zwart. Met name nadat hij al googlend op schrijfsels van de 9de eeuwse Japanse poëet en Boeddhistische priester Sosei stoot. De schoonheid en levenskunst die hij erin ontdekt, inspireren hem. Meteen heeft het nieuwe Isbells-album een richting, en een titel. Let wel, het is geen conceptalbum zoals ‘Billy’ (2015). Het is een verzameling verhalen. Over verdriet en hoop, over zijn overleden vader, over leven en dood, over een brand die hem bijna het leven kostte en over herwonnen levensvreugde.

Isbells blijft sepia, met een nadrukkelijk intiem en melancholisch karakter. Maar wat opvalt: de kruidenmix is uitgebreid. Synths en computerklanken leggen frisse accenten. Zoals in Jules dat spaarzaam en in vertrouwd Isbells-territorium start maar gaandeweg openbloeit met - we durven het nauwelijks schrijven - poppy synths. De eerste single wordt The utmost way, geknipt voor airplay. 2 Words heeft dan weer een oosterse feel die verwijst naar de inspirator van de plaat.

Anyway, cava of saké, laten we toasten op Sosei!