Paul McCartney - Egypt Station

10 september 2018
De solocarrière van McCartney duurt intussen al vijf keer zo lang als het bestaan van The Beatles. En toch zal de groep altijd de referentie blijven. 'Egypt station' is daar - hoe je het ook draait of keert - geen uitzondering op.

Laten we maar meteen met het slechte nieuws beginnen. Fuh you, de nieuwe single van het album, is met voorsprong het slechtste nummer van de plaat. OK, alles is relatief: slecht door McCartney is nog altijd beter dan veel andere artiesten zouden presteren. Maar toch, maar toch. Hier is de man, die - wellicht in groepsverband en 50 jaar geleden - baanbrekend en constant vernieuwend was, invloedrijk tot op de dag van vandaag, en wat doet die? Hij holt een hedendaagse sound achterna, genre Coldplay om ze niet te noemen, of nog ergere zogenaamd moderne artiesten of artiestjes, die tegenwoordig bij bosjes uit marketingkantoren vallen. Dat is allemaal prima voor mindere goden, maar van Sir Paul mogen we toch meer verwachten. En wat bovendien te denken van de titel? De man die mee aan de wieg stond van de vrijgevochten sixties durft het woord fuck niet eens uit te spreken! (but then again, hij heeft gelijk, want dit onderwerp is beneden zijn stand.)

Passons. Zeiden we niet dat Fuh you het slechtste nummer van de plaat was? Dat impliceert dat al de rest een stuk beter is. Tot uitstekend zelfs: opener I don't know, op het eerste gezicht een traditionele pianoballad, groeit uit tot een ijzersterke song, zoals alleen McCartney die kan verzinnen. Maybe I'm amazed blijft op eenzame hoogte staan, maar het komt in de buurt. Hij kan het nog steeds, die ouwe.

Zijn trukendoos toepassen kan hij ook nog altijd. Happy with you is een hedendaagse versie van Blackbird, maar lang niet mis. In Who cares, People want peace, Dominoes en Caesar rock (hij zingt eigenlijk "She's a rock") hoor je meerdere referenties naar Wings (helaas niet naar dat andere bandje van hem), met Hand in hand en Do it now levert de onfeilbare liedjessmid nog een paar welgevormde pianoballads, en in de twee slotnummers Despite repeated warnings en Hunt you down/Naked/C-link, die beide 6 à 7 minuten duren, gaat hij zich te buiten aan tempowisselingen en mood changes, alsof hij opnieuw een Bondfilm begeleidt.

Kortom, Polle Commerce kan het nog steeds. Een vakman, zoals er maar weinigen op deze aardkloot rondlopen. OK, hij is 76 en weigert soms op een pijnlijke manier oud te worden, maar er is veel jong (en oud) grut dat hem het niet nadoet. Ook zijn marketing niet: zijn Carpool Karaoke met James Cordon heeft al bijna 32 miljoen views (and counting). Zo perfect geënsceneerd dat je toch éven gelooft dat het echt en spontaan is. Zoals we al zeiden: vakman.