Solange - When I get home

18 maart 2019
En ook de oude. Maar daarover meer aan het eind van dit bericht. 'When I get home' is de nieuwe van Solange. Niet langer meer "de zus van".

Thuis was voor Solange en Beyoncé Knowles Houston. Met ‘When I get home’ keert de jongste zus terug naar haar jeugd in de Texaanse grootstad. Een even grillige als hypnotiserende trip. Als je bereid bent op te gaan in de flow van haar nieuwe plaat.

Sommige namen horen bij mensen. Solange was de secretaresse van mijn vader. Voor eeuwig die mevrouw in haar mantelpakje achter een schrijfmachine. Vriendelijk en klassiek als ik op bezoek kwam op kantoor. Het volstond niet dat de zus van Beyoncé de zus van Beyoncé was om die oer-Solange uit mijn jeugd te verdringen.

Daarvoor moest Solange ‘A seat at the table’ maken. De bom waarmee ze drie jaar geleden Queen Bee van de troon stootte als rolmodel voor de moderne zelfbewuste zwarte vrouw. Terecht in een rijtje met ‘The miseducation of Lauryn Hill’. Een referentie voor alles wat daarna kwam, inclusief haar eigen werk.

Zoals ze daarmee haar grote zus niet kopieerde, zo is ‘When I get home’ geen ‘A seat at the table 2’. Een collage van korte tot heel korte nummers met nog kortere interludes. Soms bijna mantra’s waarin ze dezelfde zinnen blijft herhalen. Samen een soort performance, waarin flarden gedachten en herinneringen voorbij waaien.

Moeilijker en warriger dan haar meesterwerk, lees je hier en daar. Maar niet als je je openstelt voor een geheelervaring. Laat je meevoeren. Mij lukte het. Ik ben de secretaresse Solange bijna vergeten.