Spinvis - 7.6.9.6.

5 oktober 2020
Het is bijna 20 jaar geleden dat België en Nederland kennis maakten met een kleine oranje cassette waar in koeienletters “Spinvis” op stond. Bijna twee decennia na zijn titelloze debuut is Erik de Jong toe aan zijn zesde Spinvis-album (soundtracks en zijprojecten niet meegeteld). Op 7.6.9.6. keert hij enigszins terug naar de formule die hem zo fris maakte 20 jaar geleden, en hem vandaag even relevant laat klinken als toen.

Als eerste die titel: 7.6.9.6. Een betekenis heeft hij naar eigen zeggen niet. “Een titel geeft vaak al heel veel verwachting.” Net als de betekenis achter zijn infameuze teksten, laat Spinvis de verklaring over aan de luisteraar. Het kan de cijfercode zijn voor een gemeente, een bankkaart, een kleur; wie zal het zeggen? In ieder geval is de Jong erin geslaagd om ons zonder enige verwachtingen dit album in te sturen.

Op opener Ze slapen wordt het duidelijk dat er is gereflecteerd over de carrière die de Nederlander achter zich heeft liggen. Hij blikt er bijna nostalgisch op terug. De elektronische lo-fi - bijna triphop - drums katapulteren ons terug in de tijd. De geslaagde combinatie van elektronica en strijkers in meerdere tracks op dit album is maar weinig artiesten gegeven. Ze slapen sluit af met een wervelwind aan klank, die ons doet terugdenken aan de betere momenten van Radiohead’s 'OK Computer'.

Stuntman is Spinvis op zijn best. De kern van eenvoudige maar effectieve synths wordt aangevuld met geprogrammeerde drums en een eenvoudige elektrische gitaar. Deze klassieke formule vindt ook zijn roots in de ouderdom van de nummers. Picasso bijvoorbeeld is vijftien jaar geleden begonnen, maar nu pas afgewerkt. Dit geeft een unieke twist aan het album, waardoor het een tijdloos gevoel krijgt. Spinvis is nooit vies geweest van een eclectisch instrumentarium. Doorheen het album horen we belletjes, een sitar, synthesizers, blazers, strijkers, allerhande percussie, en zelfs een koor.

7.6.9.6. is echter geen “one-trick pony”. Naast de overstuurde computerdrums horen we ook veel akoestische instrumenten. Meeslepende nummers als Een reden, Paon, 7.6.9.6. complementeren de meer gevulde en bombastischere nummers Stuntman, Scherven van jou en Verzonnen man. Op 13 nummers, die samen net geen uur aan muziek vormen, toont Spinvis de vele facetten die hem al 20 jaar een van de meest unieke acts in België en Nederland maakt. Niet toevallig zit er bij iedere deluxe versie van het album ook een stukje tape uit die befaamde oranje democassette, waardoor de cirkel rond is.

Afsluiter Nogensinde is overigens volledig instrumentaal, iets waar Spinvis kennelijk mee aan het experimenteren is. “Ik heb nu heel erg het gevoel dat (mijn volgende album) een instrumentale plaat gaat zijn.” We zijn alvast benieuwd.

Beantwoord onderstaande vraag en maak kans om het album te winnen.

Radio 1 Select