Tash Sultana - Terra Firma

22 februari 2021
Terra firma, Latijn voor vaste grond, is een vertrouwde plek die je houvast biedt, een plek die je door en door kent en waar je je op je gemak voelt. In een jaar dat gespaard bleef van drukke, intense wereldtournees had Tash Sultana die vertrouwde grond nodig, om een tweede plaat te lossen waar de zorgeloosheid vanaf druipt.

De 25-jarige Tash Sultana werd bekend van straatoptredens en van slaapkamerjamsessies. Filmpjes daarvan deden het bijzonder goed op YouTube, en met Jungle had deze straatkamerartiest snel een grote internet-hit te pakken. Voor de ene is het muziek om blootvoets door een natuurgebied naar keuze te dartelen, voor de ander is het muziek om troost en genezing in te vinden. Dat laatste heeft wel het een en ander te maken met de oprechtheid en het voorkomen van Sultana.

Tash Sultana etaleert zich namelijk als one-person-band. Elke partij van ieder instrument, van drums of gitaar over saxofoon tot panfluit, wordt allemaal door henzelf uitgevoerd. En dat wordt helemaal indrukwekkend als je naar hun liveshows kijkt, Sultana staat altijd als enige on stage.
Bovendien omschrijft Sultana zich als non-binair persoon, die zich niet met een gender vereenzelvigt, en vervult daarin een grote voorbeeldfunctie. Vandaar het gebruik van de geslachtsloze voornaamwoorden ‘die’ en ‘hen’ in dit artikel. De single Sweet & dandy is zo’n nummer waarin Sultana zingt hoe je dat misselijkmakende hokjesdenken glorieus kan overstijgen.

‘Terra Firma’ begint met het instrumentaaltje Musk, dat duidelijk maakt dat we op deze plaat een zeer solide Sultana zullen horen. Vele lagen instrumenten, die lekker op elkaar zijn geplakt met een zeer typerend gitaartje, en een warme stem die in deze contreien nog het meest aan Selah Sue doet denken.
In Pretty lady of Greed toont Sultana al swingend hun groeiproces, het zijn krachtige pophits, zoals hen die voordien nog niet heeft gemaakt, met die typische Sultana-sound. Dat het allemaal wat té vertrouwd klinkt, weerlegt de Australische artiest met een nummer als Coma, waarin de altijd terugkerende kabbelende gitaar deze keer eens wat terra incognita opzoekt.
Ook gastbijdragen van zangers Josh Cashman in Dream my life away en vooral die van Jerome Farah in Willow tree maken dat de zorgeloze vibe van deze plaat niet meteen nonchalant hoeft te zijn.

Alsof deze plaat met de Spaanse temperaturen is meegewaaid, is ‘Terra firma’ een warm album waar je blij van wordt, van een artiest die een eigen plekje in de muziekwereld heeft gevonden, en zich daar stevig heeft ingegraven. De essentie van deze tweede Sultana blijft nog steeds een hartig rozijnenkoekje, maar de balans tussen krenten en droge koek ligt nog meer in het voordeel van de vitaminerijke rozijnen.