Yves Desmet: "Het is blijkbaar onmogelijk iets goed te doen zonder er een prijs voor te betalen"

17 maart 2017
"Het is blijkbaar onmogelijk iets goed te doen zonder er een prijs voor te betalen"
Yves Desmet heeft momenteel last van zijn tanden maar het doet hem wel tot inzichten komen. Veel beterschap Yves!
Middagjournaal Yves Desmet (Nieuwe Feiten 16/03/2017)

Ik zal het maar meteen bekennen: u luistert naar een vooropname.

Daar is een goede reden voor: op dit eigenste moment ontwaakt mijn mond uit een behoorlijk heftige verdoving, en zou ik dus niet in staat zijn ook maar één woord enigszins verstaanbaar te articuleren. Op de radio is dat, heeft men mij uitgelegd, een redelijk onoverkomelijk bezwaar. Mijn vriendelijke tandarts heeft vanochtend mijn tandvlees doorgesneden, op zoek naar het kaakbot, waarin hij vervolgens gaatjes heeft geboord waarin dan schroeven zijn gedraaid.

Implantaten is de vakterm, en binnen enkele weken wordt daarin een prothese aangebracht met enkele nieuwe tanden. Het is toch even beseffen dat niets in dit leven eeuwig of vanzelfsprekend is, zeker niet voor mannen die stilaan naar hun zestigste gaan.Er zijn waarschijnlijk ergere prothesen denkbaar, maar toch, zo voor het eerst beseffen dat iets kunstmatig je lichaamsfuncties moet vervullen, als is het maar je voedsel kauwen, heeft toch wel iets confronterends, het besef dat dit het eerste is dat niet meer lichaamseigen kan. De vraag ook wat het volgende zal zijn dat begeeft en vervangen moet worden.

Het toppunt is nog wel dat ik dit te danken heb aan het mooie voornemen gezonder te gaan leven. Vijf jaar geleden heb ik één van de verstandigste beslissingen uit mijn leven genomen, en ben ik gestopt met roken. Dat heeft niet alleen veel meer adem opgeleverd, maar ook een betere doorbloeding van het tandvlees, en daardoor zijn dan weer tanden onherroepelijk los komen te staan. Die moesten eruit, en binnenkort dus nieuwe erin.

Het is blijkbaar onmogelijk iets goed te doen zonder er een prijs voor te betalen. Net zoals je ook nooit honderd jaar kan worden zonder al die dingen te laten die het de moeite zouden maken om honderd jaar te worden.

Ik beluister deze tekst dus samen met u, vermoedelijk met een ijszak tegen mijn kaak geklemd. En nee, ik vraag u geen medelijden, maar besef wel: u bent zoals wij allen sterfelijk, en beetje bij beetje zal u dat, letterlijk zelfs, gaan ondervinden.

Nog een bijzonder prettige dag, overigens.