"Ze is zo kapot van haar werk dat er twee abcessen in haar mond zijn ontploft"

7 december 2017
Foto door Charlotte Odijk.
"Constant presteren, presteren, harder gaan, is dat het leven?" Rapper Zwangere Guy zong het al op één van zijn nummers en Julie Cafmeyer is het daar volmondig mee eens. Haar vriendin Pauline haar ritme is van een geestdodende continuïteit die niemand, zelfs haar baas en ook haarzelf niet, gelukkig maakt. De banden doorknippen met een ontslagbrief is ook al onmogelijk, want rekeningen vullen de postbus sneller dan een oververmoeide Pauline ze kan legen. Haar verhaal vind je hieronder.

Vandaag geluncht met Pauline. Ze vertelde me haar dagindeling: elke ochtend om 6 uur op, de trein richting Brussel, ééntonig werk, om 5 uur terug naar huis, 20 minuten spenderen met de baby, een slechte serie kijken, in slaap vallen, opstaan enzovoort.

Ze is zo kapot van haar werk dat ze sinds een tijdje amper kan praten, drie abcessen in haar mond waarvan er twee zijn ontploft. Ze zei: ‘Elke dag opnieuw en ik heb niet de indruk dat iemand er gelukkiger op wordt: mijn baas niet, mijn baby niet, mijn man niet en ik al zeker niet.’ Ik raadde haar aan om zo snel mogelijk ontslag te nemen. Ze zei: ‘Onmogelijk, er moet te veel worden betaald, het huis en de auto, en nog een nespresso koffie-apparaat en de vakantie naar Marrakech.’

Ze zuchtte, legde nog een ijsblokje op haar tong en kreeg plots een inzicht:
‘Ik zou zo graag naar de bank rijden en hen vragen: Is het goed dat ik eens voor één keer een joker inzet? Eén maand eens niets afbetaal? Eén keer een joker, omdat ik het even niet weet. Omdat ik nog wat dingen heb uit te zoeken, met mijn man, met mijn baby, met mezelf. Eén keer een joker, please, omdat ik zo graag eens zou plat liggen, liggen en niet meer opstaan. Zodat ik eens zou kunnen nadenken, echt nadenken, over wat ik wil.’

Ze stond op, rekende haar Ice-Tea af en ik vroeg haar: ‘Wat ga je morgen doen?’ Haar besluit was helder: ‘Morgen gaat de wekker en sta ik op.’

Middagjournaal 07/12/2017

Lees ook: