Zelfverzonnen authenticiteit

26 juni 2021
Gulabi Sapera zo heette ze. Een jong meisje, lid van de Kalbeliya-gemeenschap in India. Ze verdienen de kost met bedelen. Dansen mogen vrouwen in het openbaar niet doen, dat is onzedig, maar Gulabi kon het niet laten. Ze danste, en hoe.

Ze ontwikkelde een heel eigen dansstijl die werd opgemerkt door de plaatselijke toeristische dienst. Ze mocht hier en daar wat optreden en ontketende zo een ware rage. Alle Kalbeliya vrouwen begonnen te dansen zoals Gulabi. De rest van de wereld volgde. In 2010 erkende de Unesco de dansen als Werelderfgoed, een toonbeeld van traditionele Indiase cultuur. Maar wel bedacht door een meisje ergens in de deelstaat Rajasthan in 1981.

Ayla Jonckheere is onderzoeker aan de UGent. Ze spreekt Hindi en danst zoals Gulabi. Het begon als een hippiehobby, maar gaandeweg is ze gaan onderzoeken waar die vreemde fascinatie vandaan kwam? Is het oriëntalisme? Een hang naar alles wat zogenaamd authentiek is, een beetje zoals yoga en zen? Hoe kijken die Indische vrouwen daar zelf naar? Hebben ze het gevoel dat hun cultuur door Westerlingen wordt verkwanseld of zijn ze blij dat de rest van de wereld gelooft dat wat ze doen authentiek is? Valt er veel geld te verdienen met die zelfverzonnen-traditie-industrie? Wat zegt dat over hen? Wat zegt dat over ons? Wie dat soort dingen onderzoekt, hoort thuis aan onze keukentafel.

Beluister het volledige gesprek :