"Zo gedragen toptrainers zich tijdens interviews. Kijk boven de lens en roep dat er geen respect is"

19 september 2017
Ward Bogaert
Ook gezien hoe Yves Vanderhaeghe (trainer van KV Oostende) boos een interview beëindigde op "Sports Late Night"? Blijkbaar kunnen de trainers van tegenwoordig niet meer om met kritische vragen. Het doet Ward Bogaert heimwee krijgen naar trainers zoals Jan Ceulemans.

“Jan Ceulemans moet trainer van Anderlecht worden”

Niet dat het dagelijks is, ook niet wekelijks, maar ik denk van tijd tot tijd aan Jan Ceulemans. Mijn jeugdheld. De man die, speciaal om mij niet te kwetsen, niet van Club Brugge naar AC Milan verhuisde. Dacht ik toen.

Ergens op de ouderlijke zolder ligt nog een gedicht, dat nonkel Paul, een poëet in het diepste van zijn gedachten, had geschreven voor mijn elfde verjaardag. Nonkel Paul wist hoe belangrijk de Caje toen voor me was en voelde aan dat hij niet mocht ontbreken in de ode die hij aan mijn elftal levensjaren wilde brengen.

Tot ver voorbij mijn twaalfde verjaardag kende ik het gedicht van nonkel Paul uit het hoofd. Maar hoe sierlijk de regels ook rijmden, geleidelijk verloren ze hun galm. Er zijn er maar twee die mijn achtendertigste verjaardag hebben gehaald:

Geef toe, Jan Ceulemans is nu zelf
Al bijna drie keer elf

En dan iets dat hij desondanks nog lang niet versleten is. Iets wat zonder twijfel rijmde op ‘elf’.

Vandaag ben ik

ondertussen zelf
al ver voorbij de drie keer elf,

en ze worden talrijker, die “Hoe zou het nog met Jan Ceulemans zijn”-momenten.

Al was het maar omdat ik Yves Vanderhaeghe boos een interview zag beëindigen. De journalist had het bestaan hem te vragen of hij, na de 1 op 21 van zijn KV Oostende, niet voor zijn baan vreesde. Iets met ‘respect’ was het dat Vanderhaeghe mopperde toen de microfoon zijn verongelijkte boersheid al niet meer kon registreren. De journalist antwoordde nog vol respect: “Ik zal erover nadenken, meneer Vanderhaeghe.” Maar meneer Vanderhaeghe stond zich ondertussen al buiten gehoorsafstand op de borst te kloppen. Dat had hij goed gedaan.

(lees verder onder de foto)

Yves Vanderhaeghe

Zo gedragen toptrainers zich tijdens interviews. Kijk boven de lens en roep dat er geen respect is. Geleerd van de groten (Van Gaal, Mourinho, Preud’homme) en hun leermeesters in het niet krijgen van zo zuur verdiend respect (Ivic, Trappatoni).

En dan René Weiler, we weten ondertussen hoe het met hem afgelopen is. Hij hield zijn verplichte analyse voor zich net na zijn laatste match bij Anderlecht. De verzamelde pers zou ze toch niet begrijpen. Een paar dagen eerder was zijn antwoord op een terechte vraag over de bizarre positie van Sven Kums nog: “Volgende vraag!” En dat er geen respect was. Uiteraard.

Eigenzinnig is het adjectief dat je daar dan altijd bij krijgt. Aimabel was het adjectief dat vroeger bij trainers van het type Ceulemans hoorde.

Wel, ik mis aimabel. En ik mis Jan Ceulemans. Het voetbal en zijn trainersgild hebben nood aan meer aimabel.

Dus waarom niet, heren Vandenstock en Coucke? Probeer voor een keer oude vijandschappen aan de kant te schuiven, want

ook al is de Caje zelf
al bijna zes keer elf

hij is nog lang niet… (*)

(*) iets wat nonkel Paul liet rijmen op elf

Ward Bogaert maakt radio en podcasts voor Radio1. Hij kijkt vol verwondering naar sport. Zijn helden zijn meestal dood en/of lang vergeten.