"Ik heb kanker en wil een zo gewoon mogelijk leven leiden. Dus liefst geen extra attenties en bloemetjes"

21 maart 2018
Tijdens de Week van de Zorg werden medewerkers en patiënten van de zorgsector extra hard in de bloemetjes gezet. Een ongelooflijk mooi initiatief, maar is dat wel altijd nodig? Luisteraar Frieda heeft er begrip voor, maar zelf wordt het haar een beetje te veel. “Mijn mangomomenten maak ik zelf wel.”

Mangomomenten?

Mangomomenten zijn kleine acties of gebaren die zich voordoen tijdens de dagelijkse zorgverlening tussen zorgverleners en patiënten. De term hebben we te danken aan de reeks ‘Via Annemie’. Annemie Struyf ging enkele weken op bezoek bij de dienst Intensieve Zorg van het UZ Gasthuisberg in Leuven. Toen ze aan een patiënte vroeg wat haar een plezier zou doen, antwoordde die dat het lang geleden was dat ze nog een mango had geproefd. Bij het volgende bezoek had Annemie een mango meegebracht, wat de dame deed stralen van geluk.

Allemaal mooi en wel, vindt luisteraar Frieda. Maar liefst zou ze een zo gewoon mogelijk leven leiden. Dat vertelde ze in één minuut, aan Hautekiet:

"Ik heb geen nood aan extra aandacht"

De week van de zorg, mangomomenten, … allemaal mooi en wel. Aan iedereen die er nood aan heeft, geniet ervan en zeker ook een dikke pluim aan mantelzorgers, gezondheidswerkers en vrijwilligers die zich belangeloos inzetten.

Ik heb kanker en wil een zo gewoon mogelijk leven leiden.

Ik heb geen nood aan extra aandacht. Als ik zin heb in een mango, koop ik die zelf wel. Ja, mijn leven is wat stilgevallen en ja, ik doe alles wat rustiger aan, maar probeer toch zoveel mogelijk te doen wat ik kan. Extra aandacht drukt mij telkens weer met mijn neus op het feit dat ik ziek ben en daar wil ik mij juist niet in settelen.

Diegenen die aandacht voor mij hadden voor mijn ziekte, doe gewoon verder. Dus liefst geen extra attenties en bloemetjes.

Een stevige woordenwisseling met mijn man is mij veel meer waard dan dat hij extra op zijn tenen loopt en mij probeert te ontzien op de momenten dat ik kregelig ben. Want dat gebeurt uiteraard ook.

Door ons vrijwilligerswerk met jonge vluchtelingen besef ik dat zij het ook zwaar hebben. Ook besef ik dat ik mij gelukkig mag prijzen dat ik kanker in België gekregen heb. De goede medische zorgen en betaalbare geneeskunde maakt het veel draagbaarder.

Als ik binnen enkele maanden hopelijk kankervrij zal zijn wil ik mijn man eens extra in de bloemetjes zetten als dank voor het extra werk dat hij gepresteerd heeft. Ben ik niet kankervrij, dan zien we wel wat er komen gaat. Ik hoop dat ik ondertussen niet te veel het ‘kankerwijf’ uithang en genietbaar blijf voor mijn omgeving.

Bezorg de mango’s en bloemetjes maar aan al diegenen die er behoefte aan hebben en aan al diegenen die voor hen zorgen.

Lees ook:

Radio 1 Select