Laura kampte met een shopverslaving: “Voor mij was shoppen mijn lief”

2 december 2020
© Becca McHaffie (Unsplash)
Dat funshoppen aardig uit de hand kan lopen, ondervond Laura Vandervorst. Ze ontwikkelde een shopverslaving, maar geraakte er gelukkig ook weer van af. Reporter Lotte Decaluwé zocht haar op voor ‘De Wereld van Sofie’.

“Mijn situatie was een hele tijd uitzichtloos", begint Laura Vandervorst. "Voor mij was shoppen bijna mijn lief, het was mijn relatie. Ze mochten het absoluut niet van mij afpakken. Maar het is me ook gelukt om uit de put te klimmen. De relatie is gedaan.”

“Ik heb eigenlijk al van kinds af aan de nood gehad om veel te shoppen. Ik was als klein meisje een grote fan van K3. Als ik dan eens geld kreeg voor mijn verjaardag of kerst, dan kocht ik daar meteen spullen van K3 van. Ik probeerde toen al mijn gevoelens weg te kopen en de leegte in mij te vullen met kleren. En het is nadien alleen verslechterd.”

Op een bepaald moment kocht in bijna elke dag iets

“Op een bepaald moment kocht ik grote hoeveelheden kleren. Ik joeg mijn maandloon, en uiteindelijk ook mijn spaargeld, er steeds weer door. Ik had een ziekelijk verlangen om online te shoppen. Door mijn angstgevoelens vond ik het heel moeilijk om naar de winkel te gaan. Dus niets was zo makkelijk als in de zetel zitten, je niet goed voelen en scrollen op online websites. Op een bepaald moment kocht in bijna elke dag iets. Het kalmeerde me als ik een angstaanval had.”

Men spreekt pas van een verslaving als het ook een grote invloed heeft op de omgeving. Dit was bij Laura het geval. “Ik had een enorm grote lichamelijke drang om online te shoppen. Het ging me om de kick van iets in het winkelmandje te plaatsen en het te bestellen. De pakjes zelf vond ik minder belangrijk, dus die stapelden zich op. Op de duur verstopte ik pakjes en loog ik tegen mijn toenmalige vriend en familie. Ik kon maar niet stoppen.”

Kantelpunt

“Ik heb meerdere kantelpunten gehad. Op een bepaald moment kreeg ik een visa-rekening die hoger was dan mijn maandloon. Dat kwam hard binnen. Ik dacht bij mezelf: “What the fuck, Laura, wat heb je nu gedaan”. Mijn vriendinnen en familie zeiden me dat ik moest stoppen, maar zolang je het zelf niet beseft, zal er niets veranderen. Uiteindelijk heb ik besloten om een intense dialectische gedragstherapie te volgen. Ik moest mijn problemen in de ogen kijken. Dat was heel zwaar en ik ben vaak boos geweest, maar het heeft me ook veel goeds gegeven”, vertelt Laura.

"Wat de therapie misschien wel het zwaarst maakte, was dat ik van de ene dag op de andere niets meer mocht kopen, en dat werkte niet voor mij. Ik voelde dat ik op deze manier zou hervallen. Het werkte voor mij beter om geleidelijk aan af te bouwen. Maar ik heb ook goede dingen uit mijn therapie gehaald en ik ben er zelf mee aan de slag kunnen gaan. Ik heb een deel van mijn kleren geschonken aan het goede doel en verkocht op marktjes voor mensen die het minder breed hebben. Zo is er toch nog iets positief uitgekomen.”

Je ziet de kleine dingen echt niet als je diep in de miserie zit

Zeven jaar later koopt Laura zelden nog online. “Ik heb vorige lockdown de beslissing gemaakt om enkel nog tweedehands of zelfgemaakte producten te kopen. Zo wordt mijn verslaving niet meer gevoed. De grote winkelketens steun ik niet meer. Ik heb niet meer de drang gehad om mijn leegte te vullen met kleren. De leegte zelf is er nog, maar die probeer ik nu te vullen met zelfzorg. Ik probeer me te focussen op de kleine dingen, zoals wandelen, lekker koken of spelen met mijn katten. Als je middenin je verslaving zit, helpen deze tips niet. Je moet je dan echt omringen door mensen en zware therapie volgen. Pas nadien kan je weer genieten van de kleine dingen, want je ziet de kleine dingen echt niet als je diep in de miserie zit”, besluit ze.

Beluister het verhaal van Laura Vandervorst in ‘De Wereld van Sofie’:

Lees ook: